Showing posts with label POLITICAL FILM. Show all posts
Showing posts with label POLITICAL FILM. Show all posts
Saturday, February 11, 2012
Friday, December 23, 2011
Sunday, December 18, 2011
Saturday, December 17, 2011
Monday, November 21, 2011
MY FAVORITE FILMS ABOUT RACISM
This list is made for Wiwat Lertwiwatwongsa. :-)
My favorite films about racism
1.LES AMANTS DE L'OMBRE (2009, Philippe Niang, France)
2.AUSTRALIAN RULES (2001, Paul Goldman, Australia)
3.BETRAYED (1988, Costa-Gavras, UK)
4.ELISE, OR REAL LIFE (1970, Michel Drach, France)
5.THE HEART OF WHITENESS (2006, Rehad Desai, South Africa, documentary)
6.PATIALA HOUSE (2011, Nikhil Advani, India)
7.ROSEWOOD (1997, John Singleton)
8.THIS IS ENGLAND (2006, Shane Meadows, UK)
9.WE SHALL OVERCOME SOMEDAY (2004, Kazuyuki Izutsu, Japan)
10.WHITE MAN'S DOG (2006, Sipho Singiswa, South Africa, documentary)
Film wish list in this topic: SHOOT THE MESSENGER (2006, Ngozi Onwurah, UK), which is described as a cross between TO SIR WITH LOVE and A CLOCKWORK ORANGE.
My favorite films about racism
1.LES AMANTS DE L'OMBRE (2009, Philippe Niang, France)
2.AUSTRALIAN RULES (2001, Paul Goldman, Australia)
3.BETRAYED (1988, Costa-Gavras, UK)
4.ELISE, OR REAL LIFE (1970, Michel Drach, France)
5.THE HEART OF WHITENESS (2006, Rehad Desai, South Africa, documentary)
6.PATIALA HOUSE (2011, Nikhil Advani, India)
7.ROSEWOOD (1997, John Singleton)
8.THIS IS ENGLAND (2006, Shane Meadows, UK)
9.WE SHALL OVERCOME SOMEDAY (2004, Kazuyuki Izutsu, Japan)
10.WHITE MAN'S DOG (2006, Sipho Singiswa, South Africa, documentary)
Film wish list in this topic: SHOOT THE MESSENGER (2006, Ngozi Onwurah, UK), which is described as a cross between TO SIR WITH LOVE and A CLOCKWORK ORANGE.
Thursday, August 11, 2011
FAVORITE QUOTE FROM BOONCHAI
Favorite quote from Boonchai Bencharongkul, the executive producer of the patriotic film THAI UNSUNG HERO (ขุนรองปลัดชู) (2011, Suratsawadee Cheurchat):
"I've talked to Mam for the past ten years that I am impressed by TRIUMPH OF THE WILL by Leni Riefenstahl."
The quote is from CINEMAX magazine, Issue 50, August 2011.
"I've talked to Mam for the past ten years that I am impressed by TRIUMPH OF THE WILL by Leni Riefenstahl."
The quote is from CINEMAX magazine, Issue 50, August 2011.
Monday, July 25, 2011
Saturday, July 16, 2011
I REMEMBER (2011, Authawut Boonyuang, 90 min, A++++++++++)
ความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน/ผู้หญิงที่เจอผัวในวันที่ 10 เมษาฯ/ย้ายถิ่น (2011, อรรถวุฒิ บุญยวง)
หนึ่งในสิ่งที่ชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ ก็คือฉากการเล่นไพ่ที่กินเวลายาวนานพอสมควร สาเหตุที่ชอบก็เป็นเพราะว่าเราชอบ moment แบบนี้ในหนังน่ะ เราชอบฉากแบบนี้ไม่ว่ามันจะอยู่ในหนังที่เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งก็ตาม มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขของเรา, ของตัวผู้กำกับ และของคนอื่นๆที่ปรากฏตัวอยู่ในฉากด้วย
ฉากการเล่นไพ่ในหนังเรื่องนี้มันทำให้เราเชื่อมโยงกับชีวิตจริงของเรานะ บางทีเวลาเราเครียดๆกับชีวิต หรือรู้สึกทดแท้หดหู่ใจกับอะไรบางอย่าง เราก็จะหลบหนีจากโลกปัจจุบันด้วยการนึกไปถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีตของเรา นึกถึงเวลาเราเล่นไพ่กับเพื่อนๆในปี 1990 ในเดือนมี.ค. ก่อนที่จะไปสอบเอนท์ในเดือนเม.ย. และชีวิตแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ช่วงเวลานั้นมันผ่านมานาน 21 ปีแล้วนะ ตอนนี้มันเป็นปี 2011 แล้ว แต่เรายังจดจำช่วงเวลาตอนเล่นไพ่ในปี 1990 ได้อยู่เลย เพราะมันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ
เรารู้สึกอิจฉาเด็กยุคปัจจุบันมากเลยนะ ที่สามารถบันทึกภาพเวลาแห่งความสุขพวกนี้เอาไว้ได้ผ่านทางกล้องวิดีโอ ในขณะที่เราต้องพึ่งพาแต่ความทรงจำของเราเพียงอย่างเดียว เวลาที่เราเครียดๆ เราก็จะ "ฉายหนังในหัวของเรา" ด้วยการนึกถึงเหตุการณ์ตอนเล่นไพ่ในปี 1990 แต่ "เครื่องฉายหนังในหัวของเรา" มันคือ "ความทรงจำ" ที่ค่อยๆสูญสลายหายไปเรื่อยๆเมื่อเราแก่ตัวลง ในขณะที่ "วิดีโอ" มันบันทึก "เหตุการณ์สุขสันต์ในอดีต" ได้ดีกว่า "ความทรงจำ" เยอะเลย
อีกจุดที่ทำให้เราชอบ I REMEMBER มากก็คือการที่หนังโฟกัสไปที่การเล่นไพ่ แทนที่จะโฟกัสไปที่ "ชายหาด" คือบางคนเวลาทำหนังสารคดีเกี่ยวกับการไปท่องเที่ยวสถานที่อะไรสักอย่าง แล้วโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนั้น มันก็ไม่ผิดอะไรหรอก แต่ด้วยรสนิยมส่วนตัวของเรา เรามักจะสนใจ "ความเป็นมนุษย์" มากกว่าตัวสถานที่ท่องเที่ยวน่ะ เพราะฉะนั้นหนังอย่าง "ไฉไล: ไอ เลิฟ ยู" (โกวิท แดขุนทด, 53.13, A-) ก็เลยอาจจะไม่ค่อยเข้าทางเราสักเท่าไหร่ เพราะหนังค่อนข้างโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยว ในขณะที่หนังอย่าง WALK TO PHUKET (2010, Tanaporn Sae-low, 29 min, A++++++++++) เข้าทางเรามากกว่า และสิ่งที่ฝังใจเรามากที่สุดในหนังเรื่องนี้ กลับไม่ใช่ชายหาดของภูเก็ตแต่อย่างใด แต่เป็นฉากประเภท "ผู้กำกับดีใจ ที่ได้อาบน้ำเสียที" หรืออะไรทำนองนี้ เพราะมันเป็นความเป็นมนุษย์ที่เราเชื่อมโยงได้ และเป็นสิ่งที่เราสนใจ
ส่วนหนังเรื่อง I REMEMBER นี้ เข้าทางเรามากๆ เพราะหนังแทบไม่ได้ใส่ใจกับชายหาดที่ผู้กำกับมาพักเลย แต่มุ่งไปที่การได้อยู่กับเพื่อนๆเป็นหลัก
อย่างไรก็ดี ถ้าหากพูดถึงหนังเกี่ยวกับเพื่อนแล้ว หนังที่เข้าทางเรามากที่สุด ก็คือ "ค่ำคืนสุดท้าย" (วชร กัณหา, A+++++++++++++++) นะ เพราะในหนังเรื่องนี้ เพื่อนแต่ละคนคุยกันแบบเปลือยชีวิตจริงๆ แต่ใน I REMEMBER นั้น เพื่อนๆแต่ละคนไม่ได้เปิดเผยอะไรในชีวิตออกมามากเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นถึงแม้เราจะชอบฉากเล่นไพ่ใน I REMEMBER มาก แต่มันก็อาจจะไม่ใช่ฉากที่สนอง need ส่วนตัวของเราได้มากที่สุดน่ะ ซึ่งนั่นไม่ใช่ความผิดของผู้กำกับหรือความผิดของหนังเรื่องนี้แต่อย่างใด ที่ไม่ได้ทำหนังที่สนองความต้องการส่วนตัวของเรา
ฉากประเภทที่สนองความต้องการส่วนตัวของเราได้มากที่สุดก็คือฉากใน "ค่ำคืนสุดท้าย" หรือฉากประเภทที่มักพบในหนังหลายๆเรื่องของ Eric Rohmer น่ะ ฉากประเภทที่ตัวละครคุยกันแบบเถิดเทิงจริงๆ ซึ่งฉากประเภทนี้เราไม่ค่อยเจอในหนังสารคดีของไทยนะ เพราะมันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเพื่อนๆแต่ละคนของผู้กำกับกล้าเปิดเผยชีวิตของตัวเองต่อหน้ากล้องเท่านั้น
จุดอื่นๆที่เราชอบมากใน I REMEMBER รวมถึง
1.ฉากศพในวัดปทุมวนาราม
2.การใส่ประเด็นการเมืองเข้ามารวมไว้ในหนัง ซึ่งเป็นลักษณะที่พบได้ในหนังไทยหลายๆเรื่องที่เราชอบมากในระยะหลัง ซึ่งรวมถึง EMPIRE OF MIND (2009, Nontawat Numbenchapol, 90 min, documentary, A+), ME AND MY VIDEO DIARY (Tani Thitiprawat, 30 min, documentary, A++++++++++) และอาจจะรวมไปถึง HOME COMPUTER (Teeranit Siangsanoh, 19 min, A++++++++++) หนังกลุ่มนี้ผสม "ชีวิตส่วนตัวของผู้กำกับ" กับ "ประเด็นการเมือง" เข้าด้วยกัน แต่ด้วยสัดส่วนและวิธีการที่แตกต่างกันไป และเราอยากให้มีนักวิจารณ์นำหนังกลุ่มนี้มาวิเคราะห์อย่างละเอียดมากๆ ว่าแต่ละเรื่องมีส่วนเหมือนกันและมีส่วนแตกต่างกันอย่างไรบ้าง
EMPIRE OF MIND มีประเด็นการเมืองน้อยมาก แต่มันฝังใจเราดี เท่าที่เราจำได้ มันมีฉากที่คุณแม่ของผู้กำกับพูดถึงความเห็นทางการเมืองของตัวเอง ซึ่งมันเป็นฉากที่สั้นมากๆในหนังเรื่องนี้ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงฝังใจเรา
ME AND MY VIDEO DIARY เป็นหนังที่เหมาะนำมาฉายประชันกับ I REMEMBER มากๆ เพราะมันเป็นหนังที่พูดถึงชีวิตส่วนตัวกับประเด็นการเมืองในสัดส่วนที่เกือบเท่ากัน ถ้าเราจำไม่ผิด ME AND MY VIDEO DIARY จะพูดถึงการเมือง 33%, พูดถึงชีวิตครอบครัวของผู้กำกับ 33% และมีส่วนที่เป็นหนังทดลอง 33% ซึ่งใน I REMEMBER นั้น ก็มีทั้งประเด็นการเมือง, ชีวิตส่วนตัว, หนังทดลองเหมือนๆกัน แต่ I REMEMBER จะ treat ประเด็นการเมืองในแง่ที่เป็น "ความทรงจำที่ค่อนข้างกระจัดกระจาย" ในขณะที่ประเด็นการเมืองใน ME AND MY VIDEO DIARY จะเป็นเรื่องราวต่อเนื่องมากกว่า
3.ฉากแม่ชีทศพรใน I REMEMBER เราชอบการใส่ฉากนี้เข้ามาในหนังมากเลยนะ มันโผล่เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น แต่มันคือ "สิ่งที่น่าจดจำในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา" จริงๆ
4.ฉากแอบถ่ายชายหนุ่มสองคนบนรถไฟ เราชอบฉากแบบนี้มากๆเลยนะ และมันก็เป็นปัจจัยที่ทำให้เราชอบหนังเรื่อง I DID NOT DREAM LAST NIGHT (2008, Taiki Sakpisit, 10 min, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพหนุ่มๆคนงานก่อสร้าง, UNLESS HE TELLS A LIE, UNLESS HE TELLS A LIE (2010, Taiki Sakpisit, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้า และ UNDERGROUND FILM (Teeranit Siangsanoh, 47.3 min, A+) ที่มีฉากถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้าเหมือนกัน
ส่วนฉากแอบถ่ายเด็กตัวเล็กๆบนรถไฟใน I REMEMBER นั้น มันก็เป็นฉากที่ฝังใจเราเหมือนกันนะ เพราะมันเป็นฉากที่กินเวลานานมาก และมันเป็นฉากที่แทบไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรกับคนดูเลย (เพราะเราจำไม่ได้แล้วว่าเสียงสนทนาในฉากนั้นพูดว่าอะไรบ้าง) เราตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าชอบหรือไม่ชอบฉากนี้ มันเป็นฉากที่ไม่ได้ทำให้เราเบื่อ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราตื่นเต้นกับมัน
5.ส่วนฉาก "ผู้หญิงที่เจอผัวในวันที่ 10 เมษา" นั้น เราชอบอารมณ์ขี้เล่นในฉากนี้นะ เพราะภาคแรกของหนังเรื่องนี้ ซึ่งก็คือ WOMEN IN DEMOCRACY (2009, Authawut Boonyuang, 6min, A++++++++++) มันให้อารมณ์ที่จริงจังมากๆ แต่อยู่ดีๆ ภาคสองของหนังเรื่องนี้ กลับให้อารมณ์ที่ผ่อนคลายลงมามาก มันก็เลยทำให้เรา feel good ตามไปด้วย แต่ก็ไม่ใช่การ feel good จนลืมความเป็นจริงแต่อย่างใด เพราะฉากศพในวัดปทุมวนาราม, ฉากการทรมานนักโทษ และอะไรอย่างอื่นๆในหนังเรื่องนี้มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเราอยู่ดี
หนึ่งในสิ่งที่ชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ ก็คือฉากการเล่นไพ่ที่กินเวลายาวนานพอสมควร สาเหตุที่ชอบก็เป็นเพราะว่าเราชอบ moment แบบนี้ในหนังน่ะ เราชอบฉากแบบนี้ไม่ว่ามันจะอยู่ในหนังที่เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งก็ตาม มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขของเรา, ของตัวผู้กำกับ และของคนอื่นๆที่ปรากฏตัวอยู่ในฉากด้วย
ฉากการเล่นไพ่ในหนังเรื่องนี้มันทำให้เราเชื่อมโยงกับชีวิตจริงของเรานะ บางทีเวลาเราเครียดๆกับชีวิต หรือรู้สึกทดแท้หดหู่ใจกับอะไรบางอย่าง เราก็จะหลบหนีจากโลกปัจจุบันด้วยการนึกไปถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีตของเรา นึกถึงเวลาเราเล่นไพ่กับเพื่อนๆในปี 1990 ในเดือนมี.ค. ก่อนที่จะไปสอบเอนท์ในเดือนเม.ย. และชีวิตแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ช่วงเวลานั้นมันผ่านมานาน 21 ปีแล้วนะ ตอนนี้มันเป็นปี 2011 แล้ว แต่เรายังจดจำช่วงเวลาตอนเล่นไพ่ในปี 1990 ได้อยู่เลย เพราะมันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ
เรารู้สึกอิจฉาเด็กยุคปัจจุบันมากเลยนะ ที่สามารถบันทึกภาพเวลาแห่งความสุขพวกนี้เอาไว้ได้ผ่านทางกล้องวิดีโอ ในขณะที่เราต้องพึ่งพาแต่ความทรงจำของเราเพียงอย่างเดียว เวลาที่เราเครียดๆ เราก็จะ "ฉายหนังในหัวของเรา" ด้วยการนึกถึงเหตุการณ์ตอนเล่นไพ่ในปี 1990 แต่ "เครื่องฉายหนังในหัวของเรา" มันคือ "ความทรงจำ" ที่ค่อยๆสูญสลายหายไปเรื่อยๆเมื่อเราแก่ตัวลง ในขณะที่ "วิดีโอ" มันบันทึก "เหตุการณ์สุขสันต์ในอดีต" ได้ดีกว่า "ความทรงจำ" เยอะเลย
อีกจุดที่ทำให้เราชอบ I REMEMBER มากก็คือการที่หนังโฟกัสไปที่การเล่นไพ่ แทนที่จะโฟกัสไปที่ "ชายหาด" คือบางคนเวลาทำหนังสารคดีเกี่ยวกับการไปท่องเที่ยวสถานที่อะไรสักอย่าง แล้วโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนั้น มันก็ไม่ผิดอะไรหรอก แต่ด้วยรสนิยมส่วนตัวของเรา เรามักจะสนใจ "ความเป็นมนุษย์" มากกว่าตัวสถานที่ท่องเที่ยวน่ะ เพราะฉะนั้นหนังอย่าง "ไฉไล: ไอ เลิฟ ยู" (โกวิท แดขุนทด, 53.13, A-) ก็เลยอาจจะไม่ค่อยเข้าทางเราสักเท่าไหร่ เพราะหนังค่อนข้างโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยว ในขณะที่หนังอย่าง WALK TO PHUKET (2010, Tanaporn Sae-low, 29 min, A++++++++++) เข้าทางเรามากกว่า และสิ่งที่ฝังใจเรามากที่สุดในหนังเรื่องนี้ กลับไม่ใช่ชายหาดของภูเก็ตแต่อย่างใด แต่เป็นฉากประเภท "ผู้กำกับดีใจ ที่ได้อาบน้ำเสียที" หรืออะไรทำนองนี้ เพราะมันเป็นความเป็นมนุษย์ที่เราเชื่อมโยงได้ และเป็นสิ่งที่เราสนใจ
ส่วนหนังเรื่อง I REMEMBER นี้ เข้าทางเรามากๆ เพราะหนังแทบไม่ได้ใส่ใจกับชายหาดที่ผู้กำกับมาพักเลย แต่มุ่งไปที่การได้อยู่กับเพื่อนๆเป็นหลัก
อย่างไรก็ดี ถ้าหากพูดถึงหนังเกี่ยวกับเพื่อนแล้ว หนังที่เข้าทางเรามากที่สุด ก็คือ "ค่ำคืนสุดท้าย" (วชร กัณหา, A+++++++++++++++) นะ เพราะในหนังเรื่องนี้ เพื่อนแต่ละคนคุยกันแบบเปลือยชีวิตจริงๆ แต่ใน I REMEMBER นั้น เพื่อนๆแต่ละคนไม่ได้เปิดเผยอะไรในชีวิตออกมามากเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นถึงแม้เราจะชอบฉากเล่นไพ่ใน I REMEMBER มาก แต่มันก็อาจจะไม่ใช่ฉากที่สนอง need ส่วนตัวของเราได้มากที่สุดน่ะ ซึ่งนั่นไม่ใช่ความผิดของผู้กำกับหรือความผิดของหนังเรื่องนี้แต่อย่างใด ที่ไม่ได้ทำหนังที่สนองความต้องการส่วนตัวของเรา
ฉากประเภทที่สนองความต้องการส่วนตัวของเราได้มากที่สุดก็คือฉากใน "ค่ำคืนสุดท้าย" หรือฉากประเภทที่มักพบในหนังหลายๆเรื่องของ Eric Rohmer น่ะ ฉากประเภทที่ตัวละครคุยกันแบบเถิดเทิงจริงๆ ซึ่งฉากประเภทนี้เราไม่ค่อยเจอในหนังสารคดีของไทยนะ เพราะมันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเพื่อนๆแต่ละคนของผู้กำกับกล้าเปิดเผยชีวิตของตัวเองต่อหน้ากล้องเท่านั้น
จุดอื่นๆที่เราชอบมากใน I REMEMBER รวมถึง
1.ฉากศพในวัดปทุมวนาราม
2.การใส่ประเด็นการเมืองเข้ามารวมไว้ในหนัง ซึ่งเป็นลักษณะที่พบได้ในหนังไทยหลายๆเรื่องที่เราชอบมากในระยะหลัง ซึ่งรวมถึง EMPIRE OF MIND (2009, Nontawat Numbenchapol, 90 min, documentary, A+), ME AND MY VIDEO DIARY (Tani Thitiprawat, 30 min, documentary, A++++++++++) และอาจจะรวมไปถึง HOME COMPUTER (Teeranit Siangsanoh, 19 min, A++++++++++) หนังกลุ่มนี้ผสม "ชีวิตส่วนตัวของผู้กำกับ" กับ "ประเด็นการเมือง" เข้าด้วยกัน แต่ด้วยสัดส่วนและวิธีการที่แตกต่างกันไป และเราอยากให้มีนักวิจารณ์นำหนังกลุ่มนี้มาวิเคราะห์อย่างละเอียดมากๆ ว่าแต่ละเรื่องมีส่วนเหมือนกันและมีส่วนแตกต่างกันอย่างไรบ้าง
EMPIRE OF MIND มีประเด็นการเมืองน้อยมาก แต่มันฝังใจเราดี เท่าที่เราจำได้ มันมีฉากที่คุณแม่ของผู้กำกับพูดถึงความเห็นทางการเมืองของตัวเอง ซึ่งมันเป็นฉากที่สั้นมากๆในหนังเรื่องนี้ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงฝังใจเรา
ME AND MY VIDEO DIARY เป็นหนังที่เหมาะนำมาฉายประชันกับ I REMEMBER มากๆ เพราะมันเป็นหนังที่พูดถึงชีวิตส่วนตัวกับประเด็นการเมืองในสัดส่วนที่เกือบเท่ากัน ถ้าเราจำไม่ผิด ME AND MY VIDEO DIARY จะพูดถึงการเมือง 33%, พูดถึงชีวิตครอบครัวของผู้กำกับ 33% และมีส่วนที่เป็นหนังทดลอง 33% ซึ่งใน I REMEMBER นั้น ก็มีทั้งประเด็นการเมือง, ชีวิตส่วนตัว, หนังทดลองเหมือนๆกัน แต่ I REMEMBER จะ treat ประเด็นการเมืองในแง่ที่เป็น "ความทรงจำที่ค่อนข้างกระจัดกระจาย" ในขณะที่ประเด็นการเมืองใน ME AND MY VIDEO DIARY จะเป็นเรื่องราวต่อเนื่องมากกว่า
3.ฉากแม่ชีทศพรใน I REMEMBER เราชอบการใส่ฉากนี้เข้ามาในหนังมากเลยนะ มันโผล่เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น แต่มันคือ "สิ่งที่น่าจดจำในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา" จริงๆ
4.ฉากแอบถ่ายชายหนุ่มสองคนบนรถไฟ เราชอบฉากแบบนี้มากๆเลยนะ และมันก็เป็นปัจจัยที่ทำให้เราชอบหนังเรื่อง I DID NOT DREAM LAST NIGHT (2008, Taiki Sakpisit, 10 min, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพหนุ่มๆคนงานก่อสร้าง, UNLESS HE TELLS A LIE, UNLESS HE TELLS A LIE (2010, Taiki Sakpisit, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้า และ UNDERGROUND FILM (Teeranit Siangsanoh, 47.3 min, A+) ที่มีฉากถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้าเหมือนกัน
ส่วนฉากแอบถ่ายเด็กตัวเล็กๆบนรถไฟใน I REMEMBER นั้น มันก็เป็นฉากที่ฝังใจเราเหมือนกันนะ เพราะมันเป็นฉากที่กินเวลานานมาก และมันเป็นฉากที่แทบไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรกับคนดูเลย (เพราะเราจำไม่ได้แล้วว่าเสียงสนทนาในฉากนั้นพูดว่าอะไรบ้าง) เราตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าชอบหรือไม่ชอบฉากนี้ มันเป็นฉากที่ไม่ได้ทำให้เราเบื่อ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราตื่นเต้นกับมัน
5.ส่วนฉาก "ผู้หญิงที่เจอผัวในวันที่ 10 เมษา" นั้น เราชอบอารมณ์ขี้เล่นในฉากนี้นะ เพราะภาคแรกของหนังเรื่องนี้ ซึ่งก็คือ WOMEN IN DEMOCRACY (2009, Authawut Boonyuang, 6min, A++++++++++) มันให้อารมณ์ที่จริงจังมากๆ แต่อยู่ดีๆ ภาคสองของหนังเรื่องนี้ กลับให้อารมณ์ที่ผ่อนคลายลงมามาก มันก็เลยทำให้เรา feel good ตามไปด้วย แต่ก็ไม่ใช่การ feel good จนลืมความเป็นจริงแต่อย่างใด เพราะฉากศพในวัดปทุมวนาราม, ฉากการทรมานนักโทษ และอะไรอย่างอื่นๆในหนังเรื่องนี้มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเราอยู่ดี
Friday, July 8, 2011
THIS HOUSE HAVE GHOST
Thai films seen on Thursday, July 7, 2011
1.THIS HOUSE HAVE GHOST (Eakarach Monwat, 17:32, A++++++++++)
THIS HOUSE HAVE GHOST (เอกราช มอญวัฒ)
2.THE ROOM (Peesang Sangsuwan, 18, A++++++++++)
THE ROOM (ปีแสง แสงสุวรรณ)
3.UNDERGROUND FILM (Klai Ngao aka Teeranit Siangsanoh, 47:3, A+)
UNDERGROUND FILM (คล้ายเงา)
4.WATER TANK ON FIRST NIGHT (Somporn Inaon, 8:15, A+)
WATER TANK ON FIRST NIGHT (สมพร อินอ่อน)
5.THE TREE (Kaynipa Polnikorn,15:30, A+)
THE TREE (เกณิภา พลนิกร)
6.TRIFLE (Worrawut Lakchai, 9, A+)
TRIFLE (วรวุฒิ หลักชัย)
7.WORKING (Eakarach Monwat, 9:19, A/A-)
WORKING (เอกราช มอญวัฒ)
8.THE UNEXPECTED (Athit Krissanasuwan, 4, animation, A/A-)
THE UNEXPECTED (อธิษฐ์ กฤษณสุวรรณ)
9.HUMAN FRAME (Boworn Hapunna, 7:13, A-)
กรอบมนุษย์ (บวร หาปัญนะ)
10.UNDERGROUND OFFICE (Klai Ngao aka Teeranit Siangsanoh, 5:18, A-)
UNDERGROUND OFFICE (คล้ายเงา)
11.WILD BOYS (Sutham Jeerasilp, 9:29, A-)
WILD BOYS (สุธรรม จีระศิลป์)
12.VALENTINE, I HATE YOU (Pitak Ruangrojsin, 7:1, B+)
VALENTINE, I HATE YOU (พิทักษ์ เรืองโรจน์สิน)
1.THIS HOUSE HAVE GHOST (Eakarach Monwat, 17:32, A++++++++++)
THIS HOUSE HAVE GHOST (เอกราช มอญวัฒ)
2.THE ROOM (Peesang Sangsuwan, 18, A++++++++++)
THE ROOM (ปีแสง แสงสุวรรณ)
3.UNDERGROUND FILM (Klai Ngao aka Teeranit Siangsanoh, 47:3, A+)
UNDERGROUND FILM (คล้ายเงา)
4.WATER TANK ON FIRST NIGHT (Somporn Inaon, 8:15, A+)
WATER TANK ON FIRST NIGHT (สมพร อินอ่อน)
5.THE TREE (Kaynipa Polnikorn,15:30, A+)
THE TREE (เกณิภา พลนิกร)
6.TRIFLE (Worrawut Lakchai, 9, A+)
TRIFLE (วรวุฒิ หลักชัย)
7.WORKING (Eakarach Monwat, 9:19, A/A-)
WORKING (เอกราช มอญวัฒ)
8.THE UNEXPECTED (Athit Krissanasuwan, 4, animation, A/A-)
THE UNEXPECTED (อธิษฐ์ กฤษณสุวรรณ)
9.HUMAN FRAME (Boworn Hapunna, 7:13, A-)
กรอบมนุษย์ (บวร หาปัญนะ)
10.UNDERGROUND OFFICE (Klai Ngao aka Teeranit Siangsanoh, 5:18, A-)
UNDERGROUND OFFICE (คล้ายเงา)
11.WILD BOYS (Sutham Jeerasilp, 9:29, A-)
WILD BOYS (สุธรรม จีระศิลป์)
12.VALENTINE, I HATE YOU (Pitak Ruangrojsin, 7:1, B+)
VALENTINE, I HATE YOU (พิทักษ์ เรืองโรจน์สิน)
Wednesday, July 6, 2011
6PM
Thai films seen on Friday, July 1
1.6PM (Sinjai Piraisangjun + Palakorn Jiamtiranat, 20 min, documentary, A++++++++++)
6PM (สินจัย พิไรแสงจันทร์ + พลากร เจียมธีระนาถ, 20)
The broadcasting of Thai national anthem at 6PM every day is the topic which has been dealt with by at least 10 Thai short films during the past 15 years. However, I think 6PM represents one step forward in how to deal with this topic. This film not only observes the Thai people who pay respect to the national anthem, but also “disturbs” the myth in their minds.
2.95110 POSTAL DREAM (Taweewit Kijtanasoonthorn, 83 min, documentary, A+++++)
95110 เมืองในหมอก (ทวีวิทย์ กิจธนสุนทร, 83)
I like how the film deals with the young male drug addicts. I also like the story of the uneducated mother in this film very much.
3.69 (Somkid Pookpongs, 20 min, A+++++)
69 (สมคิด พุกพงษ์, 20)
This film is visually gorgeous. I’m also glad to see Sawanee Utoomma in this film.
4.NINE LAST DAYS (Pongsakorn Ruedeekulrangsee, 7min, A+)
๙วันสุดท้าย (พงศกร ฤดีกุลรังสี, 7)
This film is very lovely.
5.THREE KINGS (2011, Taiki Sakpisit, 6min, A+)
๓ กษัตริย์ (2011, ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์, 6)
http://celinejulie.blogspot.com/2011/01/festival-of-demon-spirit-2011-sittiporn.html
6.6 TO 6 (2010, Aditya Assarat, 20 min, A+)
6 to 6 (2010, อาทิตย์ อัสสรัตน์, 20)
7.TWO YEARS OLD (Pimnipa Jittateeraroj, 28min, C+)
2 ขวบ (พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์, 28)
If this film wants us to hate its hero, it’s very successful at that.
1.6PM (Sinjai Piraisangjun + Palakorn Jiamtiranat, 20 min, documentary, A++++++++++)
6PM (สินจัย พิไรแสงจันทร์ + พลากร เจียมธีระนาถ, 20)
The broadcasting of Thai national anthem at 6PM every day is the topic which has been dealt with by at least 10 Thai short films during the past 15 years. However, I think 6PM represents one step forward in how to deal with this topic. This film not only observes the Thai people who pay respect to the national anthem, but also “disturbs” the myth in their minds.
2.95110 POSTAL DREAM (Taweewit Kijtanasoonthorn, 83 min, documentary, A+++++)
95110 เมืองในหมอก (ทวีวิทย์ กิจธนสุนทร, 83)
I like how the film deals with the young male drug addicts. I also like the story of the uneducated mother in this film very much.
3.69 (Somkid Pookpongs, 20 min, A+++++)
69 (สมคิด พุกพงษ์, 20)
This film is visually gorgeous. I’m also glad to see Sawanee Utoomma in this film.
4.NINE LAST DAYS (Pongsakorn Ruedeekulrangsee, 7min, A+)
๙วันสุดท้าย (พงศกร ฤดีกุลรังสี, 7)
This film is very lovely.
5.THREE KINGS (2011, Taiki Sakpisit, 6min, A+)
๓ กษัตริย์ (2011, ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์, 6)
http://celinejulie.blogspot.com/2011/01/festival-of-demon-spirit-2011-sittiporn.html
6.6 TO 6 (2010, Aditya Assarat, 20 min, A+)
6 to 6 (2010, อาทิตย์ อัสสรัตน์, 20)
7.TWO YEARS OLD (Pimnipa Jittateeraroj, 28min, C+)
2 ขวบ (พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์, 28)
If this film wants us to hate its hero, it’s very successful at that.
Friday, May 6, 2011
OBSCURE POLITICAL CONTENTS
The link below leads to an article on IMPROPER FRACTION: A STUDY ON FRAGMENTATION (2011, Thanapol Virulhakul + Vidura Amranand, A+), written by Pawit Mahasarinand.
http://www.nationmultimedia.com/2011/05/05/life/See-the-fragments-dance-30154614.html
Thanks to Merveillesxx for telling me about this article.
IMPROPER FRACTION reminds me of A RIPE VOLCANO (2011, Taiki Sakipisi, A+) in a way, because both IMPROPER FRACTION (A+) and A RIPE VOLCANO didn't make me feel sure that they were about politics when I first experienced them. If I hadn't read the statement of A RIPE VOLCANO and if I hadn't read this article about IMPROPER FRACTION, I might have thought that these works are about something else.
I also hadn't thought that DELUSIONAL (เชลยแห่งความรัก) (2010, Wachara Kanha, A+) and H2-OH (น้ำ ผีนองสยองขวัญ) (2010, Ong-art Jiamcharoenpornkul, A) were about politics when I first saw them. It's when I read Filmsick's reviews that I started to think that they are about politics.
I also didn't think that EAT (กินข้าว) (2007, Sittipong Patchagow, 14 min, A) was about politics when I first saw it. But after I had seen it for the second time, I started to suspect that this film might be political, but I'm still not sure.
I AM MURDERER (ไอ้ฆาตกร) (2010, Panit Jirawattananunt, 12 min, A+/A) is another film which reveals its political side to me after I saw it for the second time.
http://www.nationmultimedia.com/2011/05/05/life/See-the-fragments-dance-30154614.html
Thanks to Merveillesxx for telling me about this article.
IMPROPER FRACTION reminds me of A RIPE VOLCANO (2011, Taiki Sakipisi, A+) in a way, because both IMPROPER FRACTION (A+) and A RIPE VOLCANO didn't make me feel sure that they were about politics when I first experienced them. If I hadn't read the statement of A RIPE VOLCANO and if I hadn't read this article about IMPROPER FRACTION, I might have thought that these works are about something else.
I also hadn't thought that DELUSIONAL (เชลยแห่งความรัก) (2010, Wachara Kanha, A+) and H2-OH (น้ำ ผีนองสยองขวัญ) (2010, Ong-art Jiamcharoenpornkul, A) were about politics when I first saw them. It's when I read Filmsick's reviews that I started to think that they are about politics.
I also didn't think that EAT (กินข้าว) (2007, Sittipong Patchagow, 14 min, A) was about politics when I first saw it. But after I had seen it for the second time, I started to suspect that this film might be political, but I'm still not sure.
I AM MURDERER (ไอ้ฆาตกร) (2010, Panit Jirawattananunt, 12 min, A+/A) is another film which reveals its political side to me after I saw it for the second time.
Monday, May 2, 2011
PRAP BOONPAN'S RETROSPECTIVE THIS SATURDAY
Prap's retrospective will be held by Bodin Theparat on the 9th floor of BACC on Saturday, May 7, at 1500-1800 hrs. The details are as follows:
http://www.facebook.com/event.php?eid=194731583900668&ref=ts
"งานฉายหนังสั้นแนวการเมืองของปราปต์ บุนปาน 7 เรื่อง
7 พฤษภาคม 2554 เวลา 15.00-18.00 น.
หนังสั้นที่ฉาย
-ทวิภพในเอกภพ
-หนัง "ผี" 16 ปีแห่งความหลัง
-จดหมายจากความเงียบ
-ความลักลั่นของงานรื่นเริง
-ห้องสันติภาพ
-หนังสั้นสีขาว/ชั่วแสงเทียน
-surprise film
พร้อมเสวนากับผู้กำกับ
ดำเนินรายการโดย ไกรวุฒิ จุลพงศธร
ที่ชั้น 9 หอศิลป์กทม. ตรงข้ามมาบุญครอง เข้าชมฟรี
"ออกแบบโปสเตอร์โดย บพิตร วิเศษน้อย""
This is what I wrote about Prap Boonpan in Indian Auteur's website:
" Prap Boonpan, whom I consider a leader of Thai political films, impressed me a lot with his Two Worlds in One World (2004, 18 min), which deals with the problems of the film The Siam Renaissance (2004, Surapong Pinijkhar), which may or may not present Thai historical facts, and may also present some wrong attitudes. Prap presents the problems of that film and his arguments very straightforwardly. He makes the characters in Two Worlds in One World talk about these problems and he uses his camera to focus on some historical textbooks in extreme close up, so that the viewers can read what is written on the textbooks. I like this kind of technique very much. It reminds me of some foreign essayistic films or some films by Jean-Luc Godard, but I had never found this kind of argumentative techniques employed in Thai films before. Prap uses this technique again in Letter from the Silence (2006, 5 min), in which he uses a camera to focus on a letter written by a Thai taxi driver who heroically committed suicide to protest the military coup in 2006. I had read this powerful letter before I saw this film. I liked the content of the letter very much, but it didn't have a strong effect on my feelings when I read it on a website. However, when the letter is presented in this film, the power of its words seems to increase exponentially and unexplainably, and this time the letter can make me cry. Maybe the film lends an "aura" to the letter. This technique is used again, but by a younger director, in a film called Women in Democracy (2009, Atthawut Boonyuang, 6 min), which is one of the best Thai films this year. This fact seems to indicate that Prap may have some influences on younger directors. Prap's masterpiece is The Bangkok Bourgeois Party (2007, 28 min), which condemns many bourgeois people who support the military coup. It contains an instant classic scene—a three-to-five minute blackout scene in which the viewers see nothing and hear nothing. This scene comes after the bourgeois characters kill a character who thinks differently. Though many films by Prap contain a lot of dialogues or texts, there are some films in which he turns to use some symbols, instead of texts or dialogues, to convey his messages. This group of films includes Culture and Nature (2008, 3 min) and the latter part of The White Short Film/The Candle Light (2009, 20 min), which earns him the R.D. Pestonji award. This award-winning film consists of two parts. In the first part, we see a man and a woman reading a script about the political situation in Thailand in late 2008 and early 2009. In the second part, we see a man watching a candle in a TV. This film, together with Culture and Nature, makes me contemplate about the future of Thailand. I think in the future if someone wants to write a book about Thai political films, Prap Boonpan is one of the names which must be included in that book."
If I have to screen Prap's films with some foreign films, I will choose:
1.THE PATRIOT (1979, Alexander Kluge)
Because both THE PATRIOT and TWO WORLDS IN ONE WORLD are about "problems with history and history telling".
2.LA CHINOISE (1967, Jean-Luc Godard)
Because I like the conversation in the train scene in LA CHINOISE as much as I like the conversation in THE SPECTRE: 16 YEARS LATER (2006, Prap Boonpan, 30 min).
3.DANTON (1982, Andrzej Wajda)
Because I like the hero of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
4.THE NASTY GIRL (1989, Michael Verhoeven)
Because I like the heroine of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
5.SOPHIE SCHOLL: THE FINAL DAYS (2005, Marc Rothemund)
Because I like the heroine of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
6.THE PINOCHET CASE (2001, Patricio Guzmán)
Because this film makes me cry like LETTER FROM THE SILENCE.
7.DIVINE INTERVENTION (2002, Elia Suleiman)
Because this film makes me cry like LETTER FROM THE SILENCE.
8.UNTITLED VIDEO ON LYNNE STEWART AND HER CONVICTION, THE LAW, AND POETRY (2006, Paul Chan)
Because this film presents some powerful poems like RESISTANT POEM (2009, Prap Boonpan, 20 min).
9.EUROPA 2005 - 27 OCTOBER (2006, Jean-Marie Straub + Danièle Huillet)
Because this film makes me feel as hurtful as Prap's films. You can watch the film in the link below:
http://www.youtube.com/watch?v=EGU06JQ92lc
10.THE INEXTINGUISHABLE FIRE (1969, Harun Farocki)
Because this film burns me as powerfully as Prap's films. And because the title of this film can explain my general feelings for Prap's films.
http://www.facebook.com/event.php?eid=194731583900668&ref=ts
"งานฉายหนังสั้นแนวการเมืองของปราปต์ บุนปาน 7 เรื่อง
7 พฤษภาคม 2554 เวลา 15.00-18.00 น.
หนังสั้นที่ฉาย
-ทวิภพในเอกภพ
-หนัง "ผี" 16 ปีแห่งความหลัง
-จดหมายจากความเงียบ
-ความลักลั่นของงานรื่นเริง
-ห้องสันติภาพ
-หนังสั้นสีขาว/ชั่วแสงเทียน
-surprise film
พร้อมเสวนากับผู้กำกับ
ดำเนินรายการโดย ไกรวุฒิ จุลพงศธร
ที่ชั้น 9 หอศิลป์กทม. ตรงข้ามมาบุญครอง เข้าชมฟรี
"ออกแบบโปสเตอร์โดย บพิตร วิเศษน้อย""
This is what I wrote about Prap Boonpan in Indian Auteur's website:
" Prap Boonpan, whom I consider a leader of Thai political films, impressed me a lot with his Two Worlds in One World (2004, 18 min), which deals with the problems of the film The Siam Renaissance (2004, Surapong Pinijkhar), which may or may not present Thai historical facts, and may also present some wrong attitudes. Prap presents the problems of that film and his arguments very straightforwardly. He makes the characters in Two Worlds in One World talk about these problems and he uses his camera to focus on some historical textbooks in extreme close up, so that the viewers can read what is written on the textbooks. I like this kind of technique very much. It reminds me of some foreign essayistic films or some films by Jean-Luc Godard, but I had never found this kind of argumentative techniques employed in Thai films before. Prap uses this technique again in Letter from the Silence (2006, 5 min), in which he uses a camera to focus on a letter written by a Thai taxi driver who heroically committed suicide to protest the military coup in 2006. I had read this powerful letter before I saw this film. I liked the content of the letter very much, but it didn't have a strong effect on my feelings when I read it on a website. However, when the letter is presented in this film, the power of its words seems to increase exponentially and unexplainably, and this time the letter can make me cry. Maybe the film lends an "aura" to the letter. This technique is used again, but by a younger director, in a film called Women in Democracy (2009, Atthawut Boonyuang, 6 min), which is one of the best Thai films this year. This fact seems to indicate that Prap may have some influences on younger directors. Prap's masterpiece is The Bangkok Bourgeois Party (2007, 28 min), which condemns many bourgeois people who support the military coup. It contains an instant classic scene—a three-to-five minute blackout scene in which the viewers see nothing and hear nothing. This scene comes after the bourgeois characters kill a character who thinks differently. Though many films by Prap contain a lot of dialogues or texts, there are some films in which he turns to use some symbols, instead of texts or dialogues, to convey his messages. This group of films includes Culture and Nature (2008, 3 min) and the latter part of The White Short Film/The Candle Light (2009, 20 min), which earns him the R.D. Pestonji award. This award-winning film consists of two parts. In the first part, we see a man and a woman reading a script about the political situation in Thailand in late 2008 and early 2009. In the second part, we see a man watching a candle in a TV. This film, together with Culture and Nature, makes me contemplate about the future of Thailand. I think in the future if someone wants to write a book about Thai political films, Prap Boonpan is one of the names which must be included in that book."
If I have to screen Prap's films with some foreign films, I will choose:
1.THE PATRIOT (1979, Alexander Kluge)
Because both THE PATRIOT and TWO WORLDS IN ONE WORLD are about "problems with history and history telling".
2.LA CHINOISE (1967, Jean-Luc Godard)
Because I like the conversation in the train scene in LA CHINOISE as much as I like the conversation in THE SPECTRE: 16 YEARS LATER (2006, Prap Boonpan, 30 min).
3.DANTON (1982, Andrzej Wajda)
Because I like the hero of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
4.THE NASTY GIRL (1989, Michael Verhoeven)
Because I like the heroine of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
5.SOPHIE SCHOLL: THE FINAL DAYS (2005, Marc Rothemund)
Because I like the heroine of this film as much as I like the hero of THE BANGKOK BOURGEOIS PARTY.
6.THE PINOCHET CASE (2001, Patricio Guzmán)
Because this film makes me cry like LETTER FROM THE SILENCE.
7.DIVINE INTERVENTION (2002, Elia Suleiman)
Because this film makes me cry like LETTER FROM THE SILENCE.
8.UNTITLED VIDEO ON LYNNE STEWART AND HER CONVICTION, THE LAW, AND POETRY (2006, Paul Chan)
Because this film presents some powerful poems like RESISTANT POEM (2009, Prap Boonpan, 20 min).
9.EUROPA 2005 - 27 OCTOBER (2006, Jean-Marie Straub + Danièle Huillet)
Because this film makes me feel as hurtful as Prap's films. You can watch the film in the link below:
http://www.youtube.com/watch?v=EGU06JQ92lc
10.THE INEXTINGUISHABLE FIRE (1969, Harun Farocki)
Because this film burns me as powerfully as Prap's films. And because the title of this film can explain my general feelings for Prap's films.
Thursday, April 7, 2011
THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY (2004, Ute Gebhardt, Russia, A+)
Maybe this documentary should be screened after STORM OVER ASIA (1928, Vsevolod Pudovkin, Soviet Union). If I remember it correctly, STORM OVER ASIA does not portray the Buddhist institutions in Mongolia positively. STORM OVER ASIA is a powerful film, and it is right to attack bad things in religious institutions. But somehow I feel the film is a little bit too biased.
There are many interesting things in THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY. One thing that I like very much is that the film talks about many Buddhists in Siberia who were massacred during the Stalin era. This massacre of the Buddhists somehow makes me think about the ideology presented in STORM OVER ASIA. I don't think that Vsevolod Pudovkin supported this massacre. But somehow an ideology in his film might be used in a wrong way or was used by an evil person, and led to bad things.
Watching these two films reminds me that both religions and communism are not good or bad things in themselves. What's important is how to use them or the persons who use them.
If a person doesn't try to "force" other people to believe in what he/she believes, or if a religious person doesn't try to "force" other people to be religious, or if a communist doesn't try to "force" other people to be communists, maybe the tragedy in THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY wouldn't have occurred.
Wednesday, April 6, 2011
ME AND MY VIDEO DIARY (Tani Thitiprawat, 30 min, A++++++++++++++++)
What I like very much in this film includes:
1.I think this film is the right combination between home video, political film, and experimental film.
2.This film reveals the poetic side of Tani Thitiprawat, especially in the segment "THE STRONG FAMILIY" and the last segment of the film.
Tani belongs to a group of Thai filmmakers called THE UNDERGROUND OFFICE. I used to think that he might not be as poetically-inclined as the other two members of the group: Teeranit Siangsanoh, who makes extremely poetic films like Derek Jarman; and Wachara Kanha, who is inspired by Wong Kar-wai. But ME AND MY VIDEO DIARY shows that Tani can make poetic films, too.
Other films made by Tani, such as DISAPPEAR (2010, 26 min, A++++++++++), TO WALK NIGHT (2009, 25 min, A++++++++++), and HUNTER THE BAG (2009, 17 min, A+/A), reminds me of Quentin Tarantino, because these three films have crazy plots, and DISAPPEAR and TO WALK NIGHT combine many film genres together. So I'm surprised to find the tender, poetic side of Tani in ME AND MY VIDEO DIARY.
3.The last part of the film is very touching and made me cry. In this part, we can hear the voiceover of a man reading a poem or something like that. A part of this poem is also featured in the film FUENG (2010, Teeranit, Wachara, Tani, 28 min), which is my most favorite film I saw in 2010. The poem is used more fully in ME AND MY VIDEO DIARY.
If I remember it correctly, this poem talks about a man who tries to continue living, tries to continue to be alive, tries to reconcile with the hardship in life and move on.
In this scene, we can also see some footages of the political violence in Bangkok last year. Somehow the combination between the visual (footages of political violence) and the sound (voiceover reading the poem) in this scene yields a very powerful result.
4. In a way, Tani is breaking genre boundaries in this film again. His TO WALK NIGHT is "FUNNY GAMES meets TAXI DRIVER meets 28 DAYS LATER". His DISAPPEAR is "Alfred Hitchcock meets Quentin Tarantino meets Kiyoshi Kurosawa, etc."
In ME AND MY VIDEO DIARY, we see poetic home video. The segment THE STRONG FAMILY shows the life and atmosphere of a family. This segment can stand alone as a powerful film. But its power increases exponentially when it comes after the segment interviewing Khattiya Sawasdipol before he was killed last year.
There is no obvious connection between these two segments. But I like it very much that the segments are juxtaposed like this, because it represents "many parts" of a human being--a human being who loves both his family and politics.
If one makes a film which belongs to only one genre, that film risks representing only one side, or too few sides, of human beings.
The fact that ME AND MY VIDEO DIARY combine "political documentary" genre, "home video" genre, and "poetic experimental film" genre in one film is the reason why this film can present a human being much more fully.
5. Because the segments in ME AND MY VIDEO DIARY are half-connected, half-unconnected, ME AND MY VIDEO DIARY becomes stranger or weirder than many Thai documentaries which deal with the families of the directors. However, the "unconnectedness" between the segments in ME AND MY VIDEO DIARY is not as strong as in Alexander Kluge's films.
Thanks to Reading Room for showing this film on March 26.
1.I think this film is the right combination between home video, political film, and experimental film.
2.This film reveals the poetic side of Tani Thitiprawat, especially in the segment "THE STRONG FAMILIY" and the last segment of the film.
Tani belongs to a group of Thai filmmakers called THE UNDERGROUND OFFICE. I used to think that he might not be as poetically-inclined as the other two members of the group: Teeranit Siangsanoh, who makes extremely poetic films like Derek Jarman; and Wachara Kanha, who is inspired by Wong Kar-wai. But ME AND MY VIDEO DIARY shows that Tani can make poetic films, too.
Other films made by Tani, such as DISAPPEAR (2010, 26 min, A++++++++++), TO WALK NIGHT (2009, 25 min, A++++++++++), and HUNTER THE BAG (2009, 17 min, A+/A), reminds me of Quentin Tarantino, because these three films have crazy plots, and DISAPPEAR and TO WALK NIGHT combine many film genres together. So I'm surprised to find the tender, poetic side of Tani in ME AND MY VIDEO DIARY.
3.The last part of the film is very touching and made me cry. In this part, we can hear the voiceover of a man reading a poem or something like that. A part of this poem is also featured in the film FUENG (2010, Teeranit, Wachara, Tani, 28 min), which is my most favorite film I saw in 2010. The poem is used more fully in ME AND MY VIDEO DIARY.
If I remember it correctly, this poem talks about a man who tries to continue living, tries to continue to be alive, tries to reconcile with the hardship in life and move on.
In this scene, we can also see some footages of the political violence in Bangkok last year. Somehow the combination between the visual (footages of political violence) and the sound (voiceover reading the poem) in this scene yields a very powerful result.
4. In a way, Tani is breaking genre boundaries in this film again. His TO WALK NIGHT is "FUNNY GAMES meets TAXI DRIVER meets 28 DAYS LATER". His DISAPPEAR is "Alfred Hitchcock meets Quentin Tarantino meets Kiyoshi Kurosawa, etc."
In ME AND MY VIDEO DIARY, we see poetic home video. The segment THE STRONG FAMILY shows the life and atmosphere of a family. This segment can stand alone as a powerful film. But its power increases exponentially when it comes after the segment interviewing Khattiya Sawasdipol before he was killed last year.
There is no obvious connection between these two segments. But I like it very much that the segments are juxtaposed like this, because it represents "many parts" of a human being--a human being who loves both his family and politics.
If one makes a film which belongs to only one genre, that film risks representing only one side, or too few sides, of human beings.
The fact that ME AND MY VIDEO DIARY combine "political documentary" genre, "home video" genre, and "poetic experimental film" genre in one film is the reason why this film can present a human being much more fully.
5. Because the segments in ME AND MY VIDEO DIARY are half-connected, half-unconnected, ME AND MY VIDEO DIARY becomes stranger or weirder than many Thai documentaries which deal with the families of the directors. However, the "unconnectedness" between the segments in ME AND MY VIDEO DIARY is not as strong as in Alexander Kluge's films.
Thanks to Reading Room for showing this film on March 26.
Monday, March 7, 2011
PROPAGANDA FILMS
A friend asked me about propaganda films. Though I don't know exactly what propaganda films are, I think I should make a list about them for my friend.
FAVORITE PROPAGANDA FILMS (OR FILMS THAT I'M NOT SURE WHAT I SHOULD THINK ABOUT THEIR POLITICAL MESSAGES)
1.THE FOUNDING OF A REPUBLIC (2009, Han Sanping, Huang Jianxin, China, A-)
This pro-Mao film should be screened together with an anti-Mao film such as TIBET: CRY OF THE SNOW LION (2002, Tom Peosay, A+/A).
2.I AM CUBA (1964, Mikhail Kalatozov, A+)
This pro-Castro film should be screened together with an anti-Castro film such as THE LOST CITY (2005, Andy Garcia, A+).
3.KHAN KLUAY (2006, Kompin Kemgumnerd, animation, Thailand, B+)
4.THE MOST BEAUTIFUL (1944, Akira Kurosawa, Japan, A-)
This pro-Japanese military film should be screened together with an anti-Japanese military film such as DON'T CRY NANKING (1996, Wu Ziniu, China, A+).
5.A NEW ADVENTURE OF HANUMAN (1957, Payut Ngaokrachan, animation, Thailand, A)
This is an anti-Communist film.
6.SINGH SUM OIL (สิงห์สำออย) (1977, Dokdin Gunyamarn, Thailand, A+/A)
An anti-Communist film.
7.SIYAMA (2008, Preecha Songsakul, A-, Thailand)
8.STORM OVER ASIA (1928, Vsevolod Pudovkin, Soviet Union, A+/A)
http://www.youtube.com/watch?v=GjdP2UfmG0I
9.TEN GIRLS FROM DONG LOC (1997, Trong Ninh Luu, Vietnam, B+)
http://www.youtube.com/watch?v=63dq7vzMzQY&feature=related
FAVORITE FILMS ABOUT PROPAGANDA
1. A FILM UNFINISHED (2010, Yael Hersonski, Israel, A+)
2.INGLOURIOUS BASTERDS (2009, Quentin Tarantino, A+)
The film-within-a-film that Daniel Brühl stars in is a propaganda film.
3.STARSHIP TROOPERS (1997, Paul Verhoeven, A+)
PROPAGANDA FILM WISH LIST
หนังเกี่ยวกับกษัตริย์เฟรเดอริกที่สองมหาราช หนังชุดนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคที่นาซีเรืองอำนาจในเยอรมนี
THE FRIDERICUS FILM SERIES
This German film series were made before and during the time of Hitler. These films tell the stories of King Frederick II, the Great. This king resembles Hitler in many ways.
Films in this series include:
1. THE FLUTE CONCERT AT SANS SOUCI (1930, Gustav Ucicky)http://www.imdb.com/title/tt0020893/
2. TRENCK (1932, Ernst Neubach + Heinz Paul)http://www.imdb.com/title/tt0023619/
3. THE KING’S DANCER (1932, Friedrich Zelnik)
4. THE ANTHEM OF LEUTHEN (1933, Carl Froelich + Arzen von Cserepy)
5. FRIDERICUS (1937, Johannes Meyer)http://www.imdb.com/title/tt0136208/
6. PRETTY MISS SCHRAGG (1937, Hans Deppe)
7. THE GREAT KING (1942, Veit Harlan)
Siegfried Kracauer wrote about the Fridericus Film Series in his book: FROM CALIGARI TO HITLER: A PSYCHOLOGICAL HISTORY OF THE GERMAN FILM (1947). Here is an excerpt from the book:
“The whole series was a thorough attempt to familiarize the masses with the idea of a Fuehrer. None other than Voltaire is called upon to recommend him. When in TRENCK, Frederick advocates sovereignty of the law, Voltaire replies that good sovereigns are preferable to good laws—enlightened reason paying homage to the absolute ruler. The King justifies this flattering opinion by playing, as before, the part of the people’s father. His patriarchal regime is a mixture of old-Prussian feudalism and Nazi sham socialism. He promises oppressed farmers to punish the Governor of their province for partially favoring the big-estate owner (TRENCK); he cancels all victory celebrations, urging that the money provided for them be given to the war victims (KING’S DANCER); he thinks of allotting funds for cultural purposes on the eve of a decisive battle (ANTHEM OF LEUTHEN). Everybody will have to admit that the security Frederick’s subjects enjoy is inaccessible to the citizens of a democracy, for in his protective zeal the King generously helps lovers (KING’S DANCER) and even goes so far as to prevent the wife of an absent major from committing adultery (FLUTE CONCERT). This model King is a veritable genius.”
FAVORITE PROPAGANDA FILMS (OR FILMS THAT I'M NOT SURE WHAT I SHOULD THINK ABOUT THEIR POLITICAL MESSAGES)
1.THE FOUNDING OF A REPUBLIC (2009, Han Sanping, Huang Jianxin, China, A-)
This pro-Mao film should be screened together with an anti-Mao film such as TIBET: CRY OF THE SNOW LION (2002, Tom Peosay, A+/A).
2.I AM CUBA (1964, Mikhail Kalatozov, A+)
This pro-Castro film should be screened together with an anti-Castro film such as THE LOST CITY (2005, Andy Garcia, A+).
3.KHAN KLUAY (2006, Kompin Kemgumnerd, animation, Thailand, B+)
4.THE MOST BEAUTIFUL (1944, Akira Kurosawa, Japan, A-)
This pro-Japanese military film should be screened together with an anti-Japanese military film such as DON'T CRY NANKING (1996, Wu Ziniu, China, A+).
5.A NEW ADVENTURE OF HANUMAN (1957, Payut Ngaokrachan, animation, Thailand, A)
This is an anti-Communist film.
6.SINGH SUM OIL (สิงห์สำออย) (1977, Dokdin Gunyamarn, Thailand, A+/A)
An anti-Communist film.
7.SIYAMA (2008, Preecha Songsakul, A-, Thailand)
8.STORM OVER ASIA (1928, Vsevolod Pudovkin, Soviet Union, A+/A)
http://www.youtube.com/watch?v=GjdP2UfmG0I
9.TEN GIRLS FROM DONG LOC (1997, Trong Ninh Luu, Vietnam, B+)
http://www.youtube.com/watch?v=63dq7vzMzQY&feature=related
FAVORITE FILMS ABOUT PROPAGANDA
1. A FILM UNFINISHED (2010, Yael Hersonski, Israel, A+)
2.INGLOURIOUS BASTERDS (2009, Quentin Tarantino, A+)
The film-within-a-film that Daniel Brühl stars in is a propaganda film.
3.STARSHIP TROOPERS (1997, Paul Verhoeven, A+)
PROPAGANDA FILM WISH LIST
หนังเกี่ยวกับกษัตริย์เฟรเดอริกที่สองมหาราช หนังชุดนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคที่นาซีเรืองอำนาจในเยอรมนี
THE FRIDERICUS FILM SERIES
This German film series were made before and during the time of Hitler. These films tell the stories of King Frederick II, the Great. This king resembles Hitler in many ways.
Films in this series include:
1. THE FLUTE CONCERT AT SANS SOUCI (1930, Gustav Ucicky)http://www.imdb.com/title/tt0020893/
2. TRENCK (1932, Ernst Neubach + Heinz Paul)http://www.imdb.com/title/tt0023619/
3. THE KING’S DANCER (1932, Friedrich Zelnik)
4. THE ANTHEM OF LEUTHEN (1933, Carl Froelich + Arzen von Cserepy)
5. FRIDERICUS (1937, Johannes Meyer)http://www.imdb.com/title/tt0136208/
6. PRETTY MISS SCHRAGG (1937, Hans Deppe)
7. THE GREAT KING (1942, Veit Harlan)
Siegfried Kracauer wrote about the Fridericus Film Series in his book: FROM CALIGARI TO HITLER: A PSYCHOLOGICAL HISTORY OF THE GERMAN FILM (1947). Here is an excerpt from the book:
“The whole series was a thorough attempt to familiarize the masses with the idea of a Fuehrer. None other than Voltaire is called upon to recommend him. When in TRENCK, Frederick advocates sovereignty of the law, Voltaire replies that good sovereigns are preferable to good laws—enlightened reason paying homage to the absolute ruler. The King justifies this flattering opinion by playing, as before, the part of the people’s father. His patriarchal regime is a mixture of old-Prussian feudalism and Nazi sham socialism. He promises oppressed farmers to punish the Governor of their province for partially favoring the big-estate owner (TRENCK); he cancels all victory celebrations, urging that the money provided for them be given to the war victims (KING’S DANCER); he thinks of allotting funds for cultural purposes on the eve of a decisive battle (ANTHEM OF LEUTHEN). Everybody will have to admit that the security Frederick’s subjects enjoy is inaccessible to the citizens of a democracy, for in his protective zeal the King generously helps lovers (KING’S DANCER) and even goes so far as to prevent the wife of an absent major from committing adultery (FLUTE CONCERT). This model King is a veritable genius.”
Friday, February 4, 2011
IN TRANSIT (2008, Joanne Richardson, A+++++)
"All nationalism is based on the myths of its origins" – a quote from the Romanian film IN TRANSIT (2008, Joanne Richardson, A+++++), which is shown at Jamjuree Art Gallery until Feb 6.
What I like very much in this film is the story about the city CLUJ-NAPOCA. There seems to be the myths about Roman culture and Dacian culture in this city. And this city also became a cultural war zone between Romania and Hungary in the early 2000's.
From Wikipedia:
"After the end of totalitarian rule, the nationalist politician Gheorghe Funar became mayor and governed for the next 12 years. His tenure was marked by strong Romanian nationalism and acts of ethnic provocation against the Hungarian-speaking minority. This deterred foreign investment;"
What I like very much in this film is the story about the city CLUJ-NAPOCA. There seems to be the myths about Roman culture and Dacian culture in this city. And this city also became a cultural war zone between Romania and Hungary in the early 2000's.
From Wikipedia:
"After the end of totalitarian rule, the nationalist politician Gheorghe Funar became mayor and governed for the next 12 years. His tenure was marked by strong Romanian nationalism and acts of ethnic provocation against the Hungarian-speaking minority. This deterred foreign investment;"
Thursday, February 3, 2011
L L P (2011, Wichanon Somumjarn, A++++++++++)
Films I saw in the Postcard Cinema project:
4.L L P (2011, Wichanon Somumjarn, A++++++++++)
The first scene of this film shows three men wearing Che Guevara's t-shirts playing football or takraw together. The second scene shows a glimpse of sunrise or something like that from the window of an airplane. The third scene shows the painting LIBERTY LEADING THE PEOPLE (1830) by Eugène Delacroix and ends with the light flickering on the top of a museum. I think the title of this film refers to the title of the painting.
I think this is one of the most optimistic films I have ever seen. It fits a pessimistic person like me. Liberty and Freedom. That's what I wish for. That's what I hope for. That's what I dream for. But after such cases as the banning of the film INSECTS IN THE BACKYARD (2010, Tanwarin Sukkhapisit, A+++++), I doubt if I will ever have liberty and freedom in this hopeless country in this lifetime.
4.L L P (2011, Wichanon Somumjarn, A++++++++++)
The first scene of this film shows three men wearing Che Guevara's t-shirts playing football or takraw together. The second scene shows a glimpse of sunrise or something like that from the window of an airplane. The third scene shows the painting LIBERTY LEADING THE PEOPLE (1830) by Eugène Delacroix and ends with the light flickering on the top of a museum. I think the title of this film refers to the title of the painting.
I think this is one of the most optimistic films I have ever seen. It fits a pessimistic person like me. Liberty and Freedom. That's what I wish for. That's what I hope for. That's what I dream for. But after such cases as the banning of the film INSECTS IN THE BACKYARD (2010, Tanwarin Sukkhapisit, A+++++), I doubt if I will ever have liberty and freedom in this hopeless country in this lifetime.
Subscribe to:
Posts (Atom)