ARAYA RASDJARMREARNSOOK DEALING WITH DOGS WHILE TRYING TO PRESENT THE DEPARTMENT OF MULTIDISCIPLINARY ARTS

You can watch the video here (in Thai with no subtitles)

http://www.youtube.com/watch?v=uSE3jcc4vfg

Thanks to Graiwoot for telling us about this.

Films seen on Saturday, 4 February, 2012

1.FILM FROM LAMPANG (around 1971, Anonymous, A+30)

2.UNTITLED ROAD MOVIE (around 1970's, Winai Euarchukiate, documentary, A+30)

3.WORLD WITHOUT END (1953, Paul Rotha + Basil Wright, UK/Thailand/Mexico, documentary, A+15)

4.FOOTAGE FROM COLONEL HODGKINSON COLLECTION (1945-1947, Thailand/Burma, A+10)

5.CATWALK (Amarin Pajonyuth, A+10)

6.LUNAR ECLIPSE (Boonserm Punnahitanonda, documentary, A+5)

7.ROUTE 3 (2011, David Kelley + Patty Chang, Laos, A+)

8.LETTER TO SRI MOH (2011, Santiphap Inkong-ngam, A+)

9.SPRING AND FESTIVALS (1953/1954, Nguyen Van Vinh, Vietnam, documentary, A+)

10.KIDS (Amarin Pajonyuth, documentary, A+)

11.FILMS SHOT BY J C Lamster (around 1912, Indonesia, documentary, A+)

12.CITY LIGHTS (Nij Hinchiranan, A+)

13.SAHAPANICH SIGNBOARD OPENING CEREMONY (Winai Euarchukiate, documentary, A+)

14.WATERFALL, ENTERTAINMENT (Nij Hinchiranan, documentary, A+)

BANGKOK FLOODS IN 1942 (1942, Tae Prakartwuttisarn, documentary, A++++++++++)

http://www.youtube.com/watch?v=x1t4TDyixsI

AL QAEDA CONFIDENTIAL (2011, Paul Jenkins + Georges Malbrunot, documentary, A++++++++++)

http://vimeo.com/30945526

IN TRANSIT (2008, Joanne Richardson, Romania, A+)

http://www.youtube.com/watch?v=CI4O9FbswGo

NÉNETTE (2010, Nicolas Philibert, A++++++++++)

Talking about the gaze of monkeys reminds me of a film I just saw: NÉNETTE (2010, Nicolas Philibert, A++++++++++). There are a few scenes in this film which let us watch the face and the eyes of the female orangutan for a few minutes, while the orangutan is doing nothing except staring at the camera. After watching the eyes of the orangutan for a few minutes, I felt like crying, and I don't know why. The gaze of the orangutan in this film is extremely powerful, and its tremendous power is unexplainable for me.

I also like it very much that this documentary talks about the three husbands of Nénette and the fact that the zookeepers try to prevent Nénette from having sex with her own son.

I also wonder why there have been many films about monkeys made lately, including:

1.NÉNETTE

2.PROJECT NIM (2011, James Marsh), but I haven't seen it yet.

3.RISE OF THE PLANET OF THE APES (2011, Rupert Wyatt, A++++++++++)

4.ZOOKEEPER (2011, Frank Coraci, B)

AND NOW THE PRESIDENT WILL TALK ABOUT THE OBJECTIVES OF THE PROJECT (2011, Sitthichai Pleantongdee, 17:49 min, documentary, A+++++++++++++++)

Thai films seen on Thursday, July 28, 2011

1.AND NOW THE PRESIDENT WILL TALK ABOUT THE OBJECTIVES OF THE PROJECT (2011, Sitthichai Pleantongdee, 17:49 min, documentary, A+++++++++++++++)
เรียนเชิญท่านประธานกล่าวรายงานวัตถุประสงค์ของโครงการ (สิทธิชัย เปลี่ยนทองดี)
http://www.youtube.com/watch?v=Gb5yGGo4kqU

What I like very much in this film is its sincerity. The film depicts a group of university students who went on a project to improve a rural village. The film doesn't try to make this project look more important than what it really is. The most impressive scene in the film is the one in which the university students try to find some papaya for cooking. The film depicts "life", not "messages" nor "lessons".

2.THERE WILL BE DRAMA (2011, Janenarong Sirimaha, 9:43 min, A+++++++++++++++)
เรื่องน้ำเน่าของ "พลอย" (เจนณรงค์ ศิริมหา)
http://www.youtube.com/watch?v=YChMR5WXNNE

After making READ ME! (2008, 17 min, A+++++++++++++++), Janenarong comes back this year and proves that he is still one of the best melodrama filmmakers. What I like very much in his films is that they are not ordinary melodramas. The dialogue and the actions of the characters in THERE WILL BE DRAMA are extremely illogical, thus extremely funny, and remind me of some absurd or surreal films. For example, when Woman A gives a drink to Woman B, Woman B doesn't drink it, but pours the water over her own hand, and says, "I'm sorry, but I drink water via my pores." When Woman A and Woman B quarrels, suddenly Woman A performs a Thai classical dance without any reasons. This kind of dialogue and actions can only come from a really creative mind.

What is great in Janenarong's films include great ideas, great scripts, great editing, great performances, and great casting. I hope he will keep on making films like this.

However, the reason why this film is my second most favorite film of the day, instead of my most favorite, is because Sitthichai's film makes me feel "free" to feel anything about it. THERE WILL BE DRAMA makes me laugh and thrills me a lot, but I know that my laughs and my excitement comes from the clever calculation of the director.


3.A MOMENT IN A RAIN FOREST (2010, Eakalak Maleetipawan, 14 min, A++++++++++)
เราจะข้ามเวลามาพบกัน (เอกลักษณ์ มาลีทิพย์วรรณ)
This film is one of the best films inspired by Apichatpong Weerasethakul. The film gets closer to Apichatpong's filmic universe than other films I have ever seen. However, I have seen it only once, and I think it is not the kind of film that is easy to comprehend in only one viewing.

4.FATE (2011, Chawagarn Amsomkid, 11:30 min, A+)
เรื่องของเวรกรรม (ชวการ อ่ำสมคิด)
After making MY HUSBAND (UNCENSORED) (2008, A+++++++++++++++), which I think is one of my most favorite cult films of all time, Chawagarn comes back this year with an essay film. A scene in this film is extremely funny--the one in which the camera depicts a couple in silence for a long time, before the woman says to the man, "We should break up," and the man complains in voiceover that the scene makes him wait for too long for this moment.

I can't remember other things in this film now, but I remember that the thoughts or ideas presented in this film are not extremely interesting for me. So while I may like the form of this film, because I like essay films in general, I feel that the content of this film is only moderately interesting.

5.A STORY IN A CAR (2011, Wachara Kanha, 4 min, documentary, A+)
เรื่องราวในรถ (วชร กัณหา)
The film captured the moment when Wachara quarreled with his mother because he thought that his mother spent too much money for his little brother in an inappropriate way. This is the drama of "real life". This is a part of human beings. And it is hard to judge who does wrongly or rightly in this film. Is Wachara justified in blaming his mother? Does he envy his little brother too much?

6.WE WILL BE ON TV (2011, Pimpet Pimthong + Nipaporn Kunsing, 9 min, documentary, A+/A)
เราจะไปออกทีวี (พิมพ์เพชร พิมพ์ทอง + นิภาพร ขันสิงห์)

7.MY MISTAKE (2010, Pitchaya Nivitanont, 2:21 min, animation, A)
เรื่องเข้าใจผิด (พิชญา นิวิตานนท์)

8.ROOMMATE (2011, Theerapat Wongpaisarnkit, 10:07 min, A/A-)
รูมเมท (ธีรภาส ว่องไพศาลกิจ)

9.PSYCHOSIS (2010, Anuphap Autta, 20:08 min, A-)
โรคจิต (อานุภาพ อุตถา)
หนังมันเหมือนมีจุดหักมุมแค่จุดเดียวน่ะ ซึ่งเป็นจุดหักมุมที่เราพอเดาได้ตั้งแต่ต้น แล้วพอมันเหมือนมีจุดที่น่าสนใจแค่อย่างเดียว ซึ่งก็คือการหักมุมในตอนจบ มันก็เลยทำให้ส่วนอื่นๆดูไม่น่าสนใจเท่าที่ควร เราว่าส่วนอื่นๆของหนังมันดู "ปานกลาง" น่ะ คือพล็อตหนังแบบนี้อาจจะทำเพียงแค่ 5 นาทีจบก็ได้ ไม่ต้องถึง 20 นาที แต่ถ้าหากจะทำหนังยาว 20 นาที พล็อตก็ควรจะซับซ้อนมากกว่านี้ หรือพล็อตอาจจะเหมือนเดิม แต่ควรจะสร้างเสน่ห์ให้กับรายละเอียดต่างๆได้มากกว่านี้

ถ้าหากเราเป็นผู้กำกับ เราอาจจะทำหนังเรื่องนี้ให้เป็น mockumentary นะ คือทำเป็นเหมือนกับว่าหนังถ่ายจากกล้องของผู้ชายโรคจิตตลอดทั้งเรื่อง เป็นกล้องที่ไปแอบถ่ายผู้หญิงเซ็กซี่ตามจุดต่างๆ ก่อนที่คนถ่ายจะ...ในตอนจบ

ถ้าหากผู้กำกับจะเอาดีกับหนังโรคจิตแบบนี้ เราขอแนะนำว่าให้ดูหนังอย่าง THE WITCH (Alwa Ritsila) หรือ THE STORY ABOUT YOU AND ME (Alwa Ritsila) เป็นตัวอย่างนะ เราว่าหนังสองเรื่องนี้แหละที่นำเสนอความโรคจิตของตัวละครออกมาได้อย่างน่าสนใจตลอดทั้งเรื่อง
http://vimeo.com/14085858
http://vimeo.com/13837222

10.THEATRES (2011, Wachara Kanha + Teeranit Siangsanoh, 80 min, B+)
โรงหนัง (วชร กัณหา + ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ)
My most favorite scene in this film is the one in which the camera secretly records the reflection of a beautiful woman on a glass wall of a fast food restaurant. The scene is a little bit long, and it gives me excitement because I didn't know if the woman would know about it or not. So I waited to see if she would get angry and scold the filmmakers. I like this scene very much, because it reminds me of myself. For example, when I see a handsome guy in a sky train, I will secretly look at his reflection on the opposite glass wall from time to time.

However, this film is the worst film made by the Underground Office in my opinion. The film deals with the various aspect of "cinema" in the lives of the filmmakers, but the film lacks the poetic touch. Many parts of the film are a little bit boring, and these parts are joined together crudely, not poetically.

11.THE HOPE (2010, Saranya Premjai, 15 min, C+)
เรื่องเล่าของหมอ (สรัญญา เปรมใจ)

SOME THAI SHORT FILMS

DOCUMENTARIES
1.มะตูม (เบญจมาศ รัตนเพ็ชร, A++++++++++)
2.มะยอลิเจี๊ยะ/ความหวัง (กุลปรียา โคกมะณี, A+++++)
3.ร็อค อะ บิลลี่ (ชุตินาฏ พงษ์ทองวัฒนา, A+)
4.FIXED GEAR (อรพัฒน์ พัฒนพงศา, A+/A)
5.ไต้ก๋ง (สุนิสา ภาณุภาส, A)

FICTIONS
1.บาปสุดท้าย (ชุตินาฏ พงษ์ทองวัฒนา, A)
2.โรคจิต (อานุภาพ อุตถา, A-)
3."ท้าตาย" (ภคมน กาญจนจรัสพร, A-)
4.เกมส์คำทำนาย (อรพัฒน์ พัฒนพงศา, A-/B+)
5.HAPPY BAD DAY (รุ่งโรจน์ เพ็งพันธุ์ฉ่ำ, B-)


เราชอบ "ท้าตาย" (ภคมน กาญจนจรัสพร) ในระดับประมาณ A- จ้ะ เพราะเราว่ามันฮาดี (แต่ไม่รู้ผู้กำกับตั้งใจหรือเปล่า) และเราว่ามันมีเสน่ห์แบบการ์ตูนผีไทยเล่มละ 5 บาท

1.ฟิกเกียร์ เราว่าเป็นสารคดีที่ทำได้ดีพอตัวนะ ถ้าจำไม่ผิด จุดที่เราชอบก็คือว่า ตอนต้นเรื่องเราจะเห็นว่าผู้ชายกลุ่มนี้ดูเหมือนอันธพาลที่น่ากลัวมาก แต่พอสารคดีพาเราไปทำความรู้จักกับพวกเขา เราก็จะเริ่มรู้สึกว่าพวกเขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆกลุ่มนึง ที่อาจจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ส่วนเพื่อนเราบอกว่า สิ่งที่เขาชอบมากในหนังเรื่องนี้ก็คือการที่ผู้กำกับถามว่า "ทำมาหาเลี้ยงชีพกันยังไง" แล้วผู้ชายในเรื่องก็ตอบว่า "ขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่"

อ้อ อีกจุดที่ชอบก็คือการพาเราไปรู้จักกับ subculture อย่างนึงน่ะ มันเป็นเสน่ห์ของหนังสั้นไทย เพราะหนังสั้นไทยเรื่องอื่นๆก็จะพาเราไปรู้จักกับเด็กเล่นสเก็ตบอร์ด, เด็กแต่ง cos play ฯลฯ หนังเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่ทำให้เราได้รู้จักกับ subculture ของคนขี่จักรยาน

2.ไต้ก๋ง ถ้าเราเข้าใจไม่ผิด ผู้กำกับเรื่องนี้เป็นผู้หญิง แต่เขาไม่อนุญาตให้ผู้หญิงขึ้นเรือใช่มั้ย ผู้กำกับก็เลยต้องให้เพื่อนผู้ชายไปถ่ายบนเรือแทน

จุดนึงที่ทำให้ประทับใจก็คือการที่หนังเรื่องนี้ทำให้เราได้รู้จักข้อห้ามเรื่องนี้นี่แหละ เพราะมันเป็นสิ่งที่เราไม่รู้มาก่อน ส่วนการนำเสนอชีวิตการทำงานของไต้ก๋งก็ทำได้ดีพอประมาณ แต่โชคไม่ดีที่ชีวิตไต้ก๋งอาจจะไม่ได้สะเทือนใจอะไรมากนัก ไม่เหมือนอย่าง"มะยอลิเจี๊ยะ" ที่ชีวิตดูท่าทางจะลำเค็ญกว่ามาก คือเราชอบ "มะยอลิเจี๊ยะ" มากเพราะมันมีอารมณ์สะเทือนใจนี่แหละ แต่ "ไต้ก๋ง" มันขาดอารมณ์นี้ และเราว่าทางทีมงานอาจจะไม่มีเวลาได้คลุกคลีอยู่กับไต้ก๋งนานนักก็ได้ มันก็เลยทำให้เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้รู้จักกับ "ไต้ก๋ง" ในหนังเรื่องนี้เพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าทีมงานไม่เก่งนะ เพราะเราเข้าใจว่ามันมีข้อจำกัดหลายประการ ถ้าหากเราต้องทำงานภายใต้ข้อจำกัดอย่างเดียวกัน เราก็คงทำไม่ได้ดีเท่านี้หรอก แต่เราว่าไต้ก๋งกับร็อคอะบิลลี่มีข้อเสียอย่างเดียวกัน คือทีมงานคงมีเวลาน้อยในการคลุกคลีกับตัว SUBJECT ของสารคดี (ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดของทีมงาน) ถ้าหากทีมงานได้มีเวลาคลุกคลีและใช้ชีวิตกับ SUBJECT ของตัวสารคดีเป็นเวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน มันก็อาจจะทำให้หนังสารคดีที่ออกมาสามารถเข้าถึง "จิตวิญญาณ" ของตัว subject, เข้าถึงชาวบ้านในละแวกนั้น และจิตวิญญาณของย่านที่อยู่อาศัยนั้นๆได้

3.เกมส์คำทำนาย เราจำได้ว่าเราชอบครึ่งเรื่องแรกมากๆ มันเป็นหนังผีที่ใช้ได้เลย แต่เรามีปัญหากับทัศนคติของครึ่งเรื่องหลัง แต่เราจำไม่ได้แล้วว่ามันเกิดอะไรในครึ่งเรื่องหลัง เราไม่แน่ใจว่าหนังมันต่อต้านการทำแท้งและการมีเพศสัมพันธ์ในวัยรุ่นหรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า ซึ่งเราไม่เชื่อในทัศนคติแบบอนุรักษ์นิยมแบบนี้น่ะ พอหนังมันออกมาในทำนองที่ว่า "อย่ามีเซ็กส์เลย" หรืออะไรทำนองนี้ เราก็เลยไม่ชอบ สรุปว่าเราไม่ได้มีปัญหากับฝีมือกับการกำกับ แต่มีปัญหาเพียงเพราะทัศนคติไม่ตรงกับเนื้อเรื่อง

4.แฮปปี้ แบด เดย์ หนังมีไอเดียเริ่มต้นที่ดีนะ เรื่องการหลอกเพื่อนร่วมงานแบบแผลงๆน่ะ แต่เราว่าจังหวะของหนังมันพลาดหมดเลย มันก็เลยไม่ได้อารมณ์อะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นสนุก, ตื่นเต้น, ลุ้นระทึก, ตลก, น่ากลัว จังหวะของหนังมันไม่ดีน่ะ

ถ้าเทียบกันแล้ว แฮปปี้ แบด เดย์ มี "ความคิดสร้างสรรค์" สูงกว่าหนังอย่าง "ท้าตาย" มากๆเลยนะ แต่ท้าตายกลับทำออกได้ลงตัวมากกว่าในความมักน้อยของมัน ส่วนแฮปปี้ แบด เดย์อาจจะตั้งเป้าหมายสูงไปนิดนึง

5.โรคจิต หนังมันเหมือนมีจุดหักมุมแค่จุดเดียวน่ะ ซึ่งเป็นจุดหักมุมที่เราพอเดาได้ตั้งแต่ต้นเรื่อง ว่านางเอกน่าจะเป็นคนโรคจิตเหมือนกัน แล้วพอมันเหมือนมีจุดที่น่าสนใจแค่อย่างเดียว ซึ่งก็คือการหักมุมในตอนจบ มันก็เลยทำให้ส่วนอื่นๆดูไม่น่าสนใจเท่าที่ควร เราว่าส่วนอื่นๆของหนังมันดู "ปานกลาง" น่ะ คือพล็อตหนังแบบนี้อาจจะทำเพียงแค่ 5 นาทีจบก็ได้ ไม่ต้องถึง 20 นาที แต่ถ้าหากจะทำหนังยาว 20 นาที พล็อตก็ควรจะซับซ้อนมากกว่านี้ หรือพล็อตอาจจะเหมือนเดิม แต่ควรจะสร้างเสน่ห์ให้กับรายละเอียดต่างๆได้มากกว่านี้

ถ้าหากเราเป็นผู้กำกับ เราอาจจะทำหนังเรื่องนี้ให้เป็น mockumentary นะ คือทำเป็นเหมือนกับว่าหนังถ่ายจากกล้องของผู้ชายโรคจิตตลอดทั้งเรื่อง เป็นกล้องที่ไปแอบถ่ายผู้หญิงเซ็กซี่ตามจุดต่างๆ ก่อนที่คนถ่ายจะถูกฆ่าตายในตอนจบ

ถ้าหากผู้กำกับจะเอาดีกับหนังโรคจิตแบบนี้ เราขอแนะนำว่าให้ดูหนังอย่าง THE WITCH (Alwa Ritsila) หรือ THE STORY ABOUT YOU AND ME (Alwa Ritsila) เป็นตัวอย่างนะ เราว่าหนังสองเรื่องนี้แหละที่นำเสนอความโรคจิตของตัวละครออกมาได้อย่างน่าสนใจตลอดทั้งเรื่อง
http://vimeo.com/14085858
http://vimeo.com/13837222


6.บาปสุดท้าย เราประทับใจกับฉากที่ฮาโดยไม่ได้ตั้งใจ คือฉากที่พระเอกเหมือนจะลูบไล้ร่างกายตัวเองขณะลงแดง แล้วก็ตะโกนว่า "แม่ ยา แม่ ยา แม่ ยา" มันเหมือนเป็นฉาก erotic incest โดยที่ตัวผู้กำกับไม่ได้ตั้งใจ ฮ่าๆๆ

ตัวเนื้อเรื่องที่แม่ไปซื้อยาเสพติดให้ลูกในตอนจบ ก็ดีนะ มัน controversial ดี แต่เนื้อหาช่วงต้นๆเรื่องที่เป็นการต่อต้านภัยยาเสพติด มันอาจจะดู cliche ไปหน่อย คือคนดูรู้อยู่แล้วล่ะว่ายาเสพติดเป็นสิ่งไม่ดี เพราะฉะนั้นการดูหนังที่บอกในสิ่งที่คนดูรู้อยู่แล้ว มันก็เลยอาจจะไม่ได้น่าสนใจมากนัก (ยกเว้นหนังอย่าง "สามชุก" ที่เต็มไปด้วยเด็กหนุ่มหล่อๆ ฮ่าๆๆ) ซึ่งสิ่งนี้มันจะต่างจากหนังสารคดีที่เราชอบมากๆเรื่อง 95110 เมืองในหมอก (ทวีวิทย์ กิจธนสุนทร) และ MIKE AND GUIDE (ธนกฤต รวมตะคุ) เพราะ 95110 เมืองในหมอก นำเสนอภาพกลุ่มหนุ่มๆขณะเสพยาเสพติดอย่างมีความสุข โดยที่ตัวหนังไม่ได้เข้าไปตัดสินแต่อย่างใดว่ามันเป็นสิ่งผิด (คนดูรู้อยู่แล้วล่ะว่ามันผิด) และมันก็ตอบสนองคนดูอย่างเรา เพราะเราอยากรู้ว่าคนติดยาเสพติดเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร และเขามีอารมณ์ความรู้สึกอย่างไรขณะเสพยา ส่วน MIKE AND GUIDE ก็นำเสนอชีวิตชายวัย 60 ปีที่เคยติดยาเสพติดในวัยหนุ่ม และมันก็ตอบสนองคนดูอย่างเรา เพราะเราอยากรู้ว่าคนที่เคยติดยาเสพติด พอแก่ไปแล้วเขามีชีวิตอย่างไร สรุปว่าหนังสองเรื่องนี้พูดถึงคนติดยาเสพติดในแบบที่เราสนใจ แต่ "บาปสุดท้าย" พูดถึงคนติดยาเสพติดในแบบที่เราไม่ค่อยสนใจน่ะจ้ะ อันนี้คือปัญหาเกี่ยวกับประเด็นของหนังนะ แต่ฝีมือการกำกับก็ดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไรเท่าไหร่

BETTER THAN FRIENDS (2003, Tuan Andrew Nguyen, A)

http://vimeo.com/23630621

AND NOW THE PRESIDENT WILL TALK ABOUT THE OBJECTIVES OF THE PROJECT (2011, Sitthichai Pleantongdee, documentary, A++++++++++)

You can watch this film here (no English subtitles):

http://www.youtube.com/watch?v=Gb5yGGo4kqU

FACE-2-FACE ARCHAEOLOGIST (Suporn Shoosongdej, documentary, 32, A+)

I like how this film turns a boring subject into an entertaining educational and promotional film.



You can watch this film here:

http://vimeo.com/24765300

TOEY (Arnon Saiyotha, documentary, 6:10, A)

I think this is a cute documentary. I like the happiness in the face and the eyes of the subject when he watches his idol.



You can watch this film here:

http://www.youtube.com/watch?v=JJRjCyaK_FM

Child Soldiers in Sudan: The WAR CHILD Emmmanuel Jal

A documentary exploring the Sudanese civil war which erupted in 1983-- through the eyes of a hip-hop star who was forced to fight as a child. This 2008 film begins with some history: The Arab-dominated government of the north fought against the Christian and Animist rebels of the south. Two Million died; four Million were displaced. During the two decades of the war, over 10,000 child soldiers were used. Here is a site about Jal's movement for peace: iamboigenius we-want-peace

[ How to force children to kill:

A  most horrifying depiction,

 which deepened my understanding of the psychological aspects

 of this unbearable crime --occurred 

when i watched the Movie,

Blood Diamonds. I am still traumatized whenever i think of it. ]

War Child  shows how "his powerful songs reveal his very complex feelings about one of the world's overlooked tragedies"   -- The former first lady of southern Sudan, Garang, said of Emmanuel, "There are people fighting who are using the guns; there are people fighting who are using the songs...

 

HERE is a 52 minute docu on youtube.

HERE is a Wiki page on Emmanuel Jal.

And HERE IS a history of the Sudanese lost boys:

• "Experts say they are the most badly war-traumatized children ever examined..."

 

We Want Peace: http://www.we-want-peace.com/

As i watch this documentary, it is a constant back and forth of hope/forgivness and overwhelming psychological pain/bitterness.

Jal describes how things began-the arab government came and destroyed everything;

Burnt the fields.

killed the cattle, kill the families.

Mass murders.

His village saw food aid falling from the sky--

he remembers "we would run for it and find big bags which said, 'USA' and in my heart i said one day i would go to America..."

 

 (Regarding America, he was so impressed with how we can criticize the President..."the way people make fun of george bush, he doesn't mind...if you do that in africa, you are asking to die...")

"My prayer is for the day when our leaders are more willing to serve their people, than to be served..."

He spoke of the great hunger they endured,

 that even other people started to smell like food so he prayed to Jesus to bring food.

He does not pull punches as he describes the various battles, exterior and interior, which he and his young friends encountered and endured.

 The power in a gun.

 The rapes of little girls. Not one-time events. The desperation to eat. 

 They remain grateful to God "for being lifted up" out of misery.

"I have so many scars... the internal injuries..."--the source of his music today.

"I've been a refugee all my life..."  haunted by a terrible memory re: father issues...

His prayer was: "God, if there is anything You can do,

do not let my grandmother die before i can become a Blessing to her..." His return to her in Sudan--hearing her speak, she seemed like every women, like my grandmother...

What do you remember from 1980-2000 regarding Sudan? What did you do, or your church, or your neighborhood, or your government? (What did the U.N. do?)

"...Reinhardt speaks about Sudan by James Nachtwey throughout the writing. He seems to end at a negative place from my reading, (though I think I misunderstood since the photo made the cut in the show). In the photograph, a famine-emaciated man accepts hydration salts from a disembodied hand with reaches into the frame from a place close to the photographer. This works to equate the act of viewing the photograph with the act of offering assistance. Reinhardt suggests that this creates a “confused humanitarianism, in which the ‘intention is to acknowledge the outcast as a human being,’ while the ‘effect is to treat the human being as an outcast ‘”[32].

from this fascinating site

More about Sudan:

In Fall 2009

 K-State brought Simon Deng to campus, who told his story: HERE

excerpt ..." A former child slave and human rights activist from Sudan spoke to hundreds of students at the K-State Student Union Tuesday night. Simon Deng, who has spoken before the United Nations, was the first guest in this year's Lou Douglas Lecture Series. Deng's speech focused on his experience as a slave, the countless injustices and murders committed by the Sudanese government against its people and the need for people to act as the voice for victims of genocide and human rights violations who have no voice of their own.

Deng became a slave at the age of nine when he was abducted by an Arab neighbor and taken to northern Sudan where he was given to an Arab family as "a gift." Deng's traumatic enslavement lasted three and a half years. Despite being a child, he was forced to work continually and was frequently required to do things no child should: He only could eat table scraps left after the family had eaten, was beaten regularly and was forced to sleep in a barn with the family's animals.

"I was constantly kept under terror, being tortured even though I'd done nothing wrong," Deng said. "That is what it means when I talk about I'm being robbed of my dignity as a human being. I'm turned into a piece of property."

 i think at the time, Sam Brownback and Al sharpton were the only 2 suits pushing for darfur in wsh dc.

i was looking for simon deng stuff and found this peice of a letter i'd written:

"... to use a Simon Deng analogy, where is the World's Lifeguard?

that is, the one who will spring to action

 in emergencies, without all the committees' delays and debating sanctions etc while people die?--that was to be the united nations - now corrupt and dysfunctional. thousands of voices need to be lifted for change and action. Kansans have a politician, sam brownback, who has worked hard in this area. he should be deluged with requests to hammer on this. especially since

he is leaving the senate anyway

--push Sam push!!...

i obviously

 never finished that draft... the

waxing and waning of energy, urgency, and sloth ...

that's why you need a really fine dayplanner.

 Darfur: Twenty Years of War and Genocide in Sudan 

Book Event

The photo of a little Sudanese girl crawling toward a food camp.

More:

http://www.pretorianews.co.za/horror-and-uncertainty-on-sudan-s-border-1.1088622

http://article.wn.com/view/2006/10/27/Headtohead_Darfur_situation/

 http://article.wn.com/view/2010/02/03/Over_4_million_people_in_need_of_food_assistance_in_southern/

FILM WISH LIST: WHORES' GLORY

WHORES' GLORY (2011, Michael Glawogger, Austria) is partly about prostitution in Thailand. This film will be shown in the Venice Film Festival. I think WORKINGMAN'S DEATH (2005, Michael Glawogger) is a good documentary.

GARBAGE COLLECTING

Thai films seen on Tuesday, July 12, 2011

1.GARBAGE COLLECTING (Wachara Kanha, 19, documentary, A+++++)
เก็บขยะขาย (วชร กัณหา, 19)

2.THE HORSED-FACE LADY (Narongchai Nakseejan, 22.29, A+)
แก้วหน้าม้า (ณรงค์ชัย นาคศรีจันทร์, 22.29)

3.FARMILY VILLAGE (2010, Tarnwimol Onpaplew, 5.35, A+/A)
ขุด ขุด ขุด (ธารวิมล อ่อนพาปลิว, 5.35)
You can watch this film here:
http://www.youtube.com/watch?v=85vnEBSqdvk

4.THE RAPE OF BANGKOK (Wachara Kanha + Teeranit Siangsanoh, 90, A+/A)
ข่มขืนกรุงเทพ (วชร กัณหา + ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ, 90)

5.FAR AWAY (Surasit Bunpala, 7, A)
ไกล (สุรศิษฎ์ บรรพลา, 7)

6.PREDICT GAME (Orapat Pattanapongsa, 30, A-/B+)
เกมส์คำทำนาย (อรพัฒน์ พัฒนพงศา, 30)

7.PERSONS IN THE DREAM (Chaiyaporn Pengsamsee + Danuwat Yimkaew, 9.3, B+)
คนในฝัน (ชัยพร เพ็งสามสี, ดนุวัฒน์ ยิ้มแก้ว, 9.3)

I REMEMBER (2011, Authawut Boonyuang, 90 min, A++++++++++)

ความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน/ผู้หญิงที่เจอผัวในวันที่ 10 เมษาฯ/ย้ายถิ่น (2011, อรรถวุฒิ บุญยวง)

หนึ่งในสิ่งที่ชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ ก็คือฉากการเล่นไพ่ที่กินเวลายาวนานพอสมควร สาเหตุที่ชอบก็เป็นเพราะว่าเราชอบ moment แบบนี้ในหนังน่ะ เราชอบฉากแบบนี้ไม่ว่ามันจะอยู่ในหนังที่เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งก็ตาม มันคือช่วงเวลาแห่งความสุขของเรา, ของตัวผู้กำกับ และของคนอื่นๆที่ปรากฏตัวอยู่ในฉากด้วย

ฉากการเล่นไพ่ในหนังเรื่องนี้มันทำให้เราเชื่อมโยงกับชีวิตจริงของเรานะ บางทีเวลาเราเครียดๆกับชีวิต หรือรู้สึกทดแท้หดหู่ใจกับอะไรบางอย่าง เราก็จะหลบหนีจากโลกปัจจุบันด้วยการนึกไปถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีตของเรา นึกถึงเวลาเราเล่นไพ่กับเพื่อนๆในปี 1990 ในเดือนมี.ค. ก่อนที่จะไปสอบเอนท์ในเดือนเม.ย. และชีวิตแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ช่วงเวลานั้นมันผ่านมานาน 21 ปีแล้วนะ ตอนนี้มันเป็นปี 2011 แล้ว แต่เรายังจดจำช่วงเวลาตอนเล่นไพ่ในปี 1990 ได้อยู่เลย เพราะมันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆ

เรารู้สึกอิจฉาเด็กยุคปัจจุบันมากเลยนะ ที่สามารถบันทึกภาพเวลาแห่งความสุขพวกนี้เอาไว้ได้ผ่านทางกล้องวิดีโอ ในขณะที่เราต้องพึ่งพาแต่ความทรงจำของเราเพียงอย่างเดียว เวลาที่เราเครียดๆ เราก็จะ "ฉายหนังในหัวของเรา" ด้วยการนึกถึงเหตุการณ์ตอนเล่นไพ่ในปี 1990 แต่ "เครื่องฉายหนังในหัวของเรา" มันคือ "ความทรงจำ" ที่ค่อยๆสูญสลายหายไปเรื่อยๆเมื่อเราแก่ตัวลง ในขณะที่ "วิดีโอ" มันบันทึก "เหตุการณ์สุขสันต์ในอดีต" ได้ดีกว่า "ความทรงจำ" เยอะเลย

อีกจุดที่ทำให้เราชอบ I REMEMBER มากก็คือการที่หนังโฟกัสไปที่การเล่นไพ่ แทนที่จะโฟกัสไปที่ "ชายหาด" คือบางคนเวลาทำหนังสารคดีเกี่ยวกับการไปท่องเที่ยวสถานที่อะไรสักอย่าง แล้วโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนั้น มันก็ไม่ผิดอะไรหรอก แต่ด้วยรสนิยมส่วนตัวของเรา เรามักจะสนใจ "ความเป็นมนุษย์" มากกว่าตัวสถานที่ท่องเที่ยวน่ะ เพราะฉะนั้นหนังอย่าง "ไฉไล: ไอ เลิฟ ยู" (โกวิท แดขุนทด, 53.13, A-) ก็เลยอาจจะไม่ค่อยเข้าทางเราสักเท่าไหร่ เพราะหนังค่อนข้างโฟกัสไปที่ตัวสถานที่ท่องเที่ยว ในขณะที่หนังอย่าง WALK TO PHUKET (2010, Tanaporn Sae-low, 29 min, A++++++++++) เข้าทางเรามากกว่า และสิ่งที่ฝังใจเรามากที่สุดในหนังเรื่องนี้ กลับไม่ใช่ชายหาดของภูเก็ตแต่อย่างใด แต่เป็นฉากประเภท "ผู้กำกับดีใจ ที่ได้อาบน้ำเสียที" หรืออะไรทำนองนี้ เพราะมันเป็นความเป็นมนุษย์ที่เราเชื่อมโยงได้ และเป็นสิ่งที่เราสนใจ

ส่วนหนังเรื่อง I REMEMBER นี้ เข้าทางเรามากๆ เพราะหนังแทบไม่ได้ใส่ใจกับชายหาดที่ผู้กำกับมาพักเลย แต่มุ่งไปที่การได้อยู่กับเพื่อนๆเป็นหลัก

อย่างไรก็ดี ถ้าหากพูดถึงหนังเกี่ยวกับเพื่อนแล้ว หนังที่เข้าทางเรามากที่สุด ก็คือ "ค่ำคืนสุดท้าย" (วชร กัณหา, A+++++++++++++++) นะ เพราะในหนังเรื่องนี้ เพื่อนแต่ละคนคุยกันแบบเปลือยชีวิตจริงๆ แต่ใน I REMEMBER นั้น เพื่อนๆแต่ละคนไม่ได้เปิดเผยอะไรในชีวิตออกมามากเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นถึงแม้เราจะชอบฉากเล่นไพ่ใน I REMEMBER มาก แต่มันก็อาจจะไม่ใช่ฉากที่สนอง need ส่วนตัวของเราได้มากที่สุดน่ะ ซึ่งนั่นไม่ใช่ความผิดของผู้กำกับหรือความผิดของหนังเรื่องนี้แต่อย่างใด ที่ไม่ได้ทำหนังที่สนองความต้องการส่วนตัวของเรา

ฉากประเภทที่สนองความต้องการส่วนตัวของเราได้มากที่สุดก็คือฉากใน "ค่ำคืนสุดท้าย" หรือฉากประเภทที่มักพบในหนังหลายๆเรื่องของ Eric Rohmer น่ะ ฉากประเภทที่ตัวละครคุยกันแบบเถิดเทิงจริงๆ ซึ่งฉากประเภทนี้เราไม่ค่อยเจอในหนังสารคดีของไทยนะ เพราะมันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเพื่อนๆแต่ละคนของผู้กำกับกล้าเปิดเผยชีวิตของตัวเองต่อหน้ากล้องเท่านั้น

จุดอื่นๆที่เราชอบมากใน I REMEMBER รวมถึง

1.ฉากศพในวัดปทุมวนาราม

2.การใส่ประเด็นการเมืองเข้ามารวมไว้ในหนัง ซึ่งเป็นลักษณะที่พบได้ในหนังไทยหลายๆเรื่องที่เราชอบมากในระยะหลัง ซึ่งรวมถึง EMPIRE OF MIND (2009, Nontawat Numbenchapol, 90 min, documentary, A+), ME AND MY VIDEO DIARY (Tani Thitiprawat, 30 min, documentary, A++++++++++) และอาจจะรวมไปถึง HOME COMPUTER (Teeranit Siangsanoh, 19 min, A++++++++++) หนังกลุ่มนี้ผสม "ชีวิตส่วนตัวของผู้กำกับ" กับ "ประเด็นการเมือง" เข้าด้วยกัน แต่ด้วยสัดส่วนและวิธีการที่แตกต่างกันไป และเราอยากให้มีนักวิจารณ์นำหนังกลุ่มนี้มาวิเคราะห์อย่างละเอียดมากๆ ว่าแต่ละเรื่องมีส่วนเหมือนกันและมีส่วนแตกต่างกันอย่างไรบ้าง

EMPIRE OF MIND มีประเด็นการเมืองน้อยมาก แต่มันฝังใจเราดี เท่าที่เราจำได้ มันมีฉากที่คุณแม่ของผู้กำกับพูดถึงความเห็นทางการเมืองของตัวเอง ซึ่งมันเป็นฉากที่สั้นมากๆในหนังเรื่องนี้ แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงฝังใจเรา

ME AND MY VIDEO DIARY เป็นหนังที่เหมาะนำมาฉายประชันกับ I REMEMBER มากๆ เพราะมันเป็นหนังที่พูดถึงชีวิตส่วนตัวกับประเด็นการเมืองในสัดส่วนที่เกือบเท่ากัน ถ้าเราจำไม่ผิด ME AND MY VIDEO DIARY จะพูดถึงการเมือง 33%, พูดถึงชีวิตครอบครัวของผู้กำกับ 33% และมีส่วนที่เป็นหนังทดลอง 33% ซึ่งใน I REMEMBER นั้น ก็มีทั้งประเด็นการเมือง, ชีวิตส่วนตัว, หนังทดลองเหมือนๆกัน แต่ I REMEMBER จะ treat ประเด็นการเมืองในแง่ที่เป็น "ความทรงจำที่ค่อนข้างกระจัดกระจาย" ในขณะที่ประเด็นการเมืองใน ME AND MY VIDEO DIARY จะเป็นเรื่องราวต่อเนื่องมากกว่า

3.ฉากแม่ชีทศพรใน I REMEMBER เราชอบการใส่ฉากนี้เข้ามาในหนังมากเลยนะ มันโผล่เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น แต่มันคือ "สิ่งที่น่าจดจำในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา" จริงๆ

4.ฉากแอบถ่ายชายหนุ่มสองคนบนรถไฟ เราชอบฉากแบบนี้มากๆเลยนะ และมันก็เป็นปัจจัยที่ทำให้เราชอบหนังเรื่อง I DID NOT DREAM LAST NIGHT (2008, Taiki Sakpisit, 10 min, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพหนุ่มๆคนงานก่อสร้าง, UNLESS HE TELLS A LIE, UNLESS HE TELLS A LIE (2010, Taiki Sakpisit, A+) ที่เป็นการถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้า และ UNDERGROUND FILM (Teeranit Siangsanoh, 47.3 min, A+) ที่มีฉากถ่ายภาพผู้หญิงบนรถไฟฟ้าเหมือนกัน

ส่วนฉากแอบถ่ายเด็กตัวเล็กๆบนรถไฟใน I REMEMBER นั้น มันก็เป็นฉากที่ฝังใจเราเหมือนกันนะ เพราะมันเป็นฉากที่กินเวลานานมาก และมันเป็นฉากที่แทบไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรกับคนดูเลย (เพราะเราจำไม่ได้แล้วว่าเสียงสนทนาในฉากนั้นพูดว่าอะไรบ้าง) เราตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าชอบหรือไม่ชอบฉากนี้ มันเป็นฉากที่ไม่ได้ทำให้เราเบื่อ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราตื่นเต้นกับมัน

5.ส่วนฉาก "ผู้หญิงที่เจอผัวในวันที่ 10 เมษา" นั้น เราชอบอารมณ์ขี้เล่นในฉากนี้นะ เพราะภาคแรกของหนังเรื่องนี้ ซึ่งก็คือ WOMEN IN DEMOCRACY (2009, Authawut Boonyuang, 6min, A++++++++++) มันให้อารมณ์ที่จริงจังมากๆ แต่อยู่ดีๆ ภาคสองของหนังเรื่องนี้ กลับให้อารมณ์ที่ผ่อนคลายลงมามาก มันก็เลยทำให้เรา feel good ตามไปด้วย แต่ก็ไม่ใช่การ feel good จนลืมความเป็นจริงแต่อย่างใด เพราะฉากศพในวัดปทุมวนาราม, ฉากการทรมานนักโทษ และอะไรอย่างอื่นๆในหนังเรื่องนี้มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเราอยู่ดี

MIKE AND GUIDE

Thai films seen on Sunday, July 3
1.MIKE AND GUIDE (Tanakrit Ruamtaku, 29, documentary, A++++++++++)
MIKE AND GUIDE (ธนกฤต รวมตะคุ)

2.LET’S EAT (Wasunan Hutawach, 11min, A++++++++++)
LET’S EAT (วสุนันท์ หุตเวช)

3.MIZU (Teerath Wangwisarn, 13:28, A+++++)
MIZU (ธีรัช หวังวิศาล)

4.SUNDAY (Siwaporn Cheejedrew, 24:05, documentary, A+++++)
SUNDAY (ศิวพร ชีเจ็ดริ้ว)

5.SWIMMING POOL (Puangsoi Aksornsawang, 28min, A+++++)
SWIMMING POOL (พวงสร้อย อักษรสว่าง)

6.PERCEPTO 01 BURNING EARS BLOODY MURDER (Youngone Kotegunha aka Wachara Kanha, 21min, A+++++)
PERCEPTO 01 หูเดือดโคตรล้างเลือด (ญังวัญ โคตรกรรณหา)

7.ONE (Weera Rukbankerd, 7:32, A+++++)
ONE (วีระ รักบ้านเกิด)

8.LESBIAN FANTASY (Teerath Wangwisarn, 21:17, A+++++)
LESBIAN FANTASY (ธีรัช หวังวิศาล)
http://www.youtube.com/watch?v=qF1CHdBixcU

9.LOVE LOVE LOVE (Prawes, 17:44, A+)
LOVE LOVE LOVE (ประเวศ)

10.LADY HERO (Tamolwan Tumsongporn, 8:12, A+)
LADY HERO (ธมลวรรณ ธรรมทรงพร)

11.TAKE OFF (Sarun Punkosol, 19, A+)
TAKE OFF (ศรัณย์ พันธ์โกศล)

12.LINE IN THE SKY (Thitipol Deekruen, 29:25, A+)
LINE IN THE SKY (ธิติพล ดีครื้น)

13.PIECE OF PIZZA (Peesang Sangsuwan, 9min, A+)
PIECE OF PIZZA (ปีแสง แสงสุวรรณ)

14.MISS YOU (Prempapan Plittapolkarnpim, 5min, A+)
MISS YOU (เปรมปพันธ์ ผลิตผลการพิมพ์)

15.OVERHEAT (Teeranit Siangsanoh, 6:38, A+)
OVERHEAT (ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ)

16.SPIRIT DE NOIR (Pichet Smerchua, 7, A+)
SPIRIT DE NOIR (พิเชษ เสมอเชื้อ)
อันนี้เป็นความเห็นส่วนตัวที่มีต่อ SPIRIT DE NOIR ที่เคยเขียนไว้ก่อนหน้านี้

16.1 โดยส่วนตัวแล้ว ผมชอบในระดับ A+ นะครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นึกไม่ออกจริงๆว่ามีหนังเรื่องไหนที่ผมเคยดูที่ทำอะไรแบบนี้มาแล้วบ้าง ความแปลกใหม่ที่ผมได้รับจากหนังเรื่องนี้ก็เลยทำให้ผมชอบมันมากๆ

16.2 ชอบการที่หนังเรื่องนี้มี "องค์ประกอบของหนังสยองขวัญ" แต่ตัวหนังเรื่องนี้กลับไม่ยอมทำตัวเป็น "หนังสยองขวัญทั่วๆไป" ซึ่งจุดนี้อาจจะเป็นการแบ่งแยกกลุ่มผู้ชมของหนังเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี เพราะการที่หนังเรื่องนี้เป็นแบบนี้ ผู้ชมกลุ่มหนึ่งก็อาจจะชอบ แต่ผู้ชมอีกกลุ่มหนึ่งก็อาจจะไม่ชอบ เพราะเห็นว่ามันฉายแต่ภาพเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา น่าเบื่อ และไม่นำไปสู่อะไรที่ชัดเจนและเร้าอารมณ์แบบหนังสยองขวัญทั่วไป

16.3 ชอบฉากช่วงท้ายของเรื่องมากครับ ที่เป็นภาพคล้ายศพคน และมีการทำเอฟเฟคท์ให้ดูหลอนๆ ผมว่าฉากนี้พีคมากๆ

16.4 ชอบ "ความคลุมเครือ" ของหนังเรื่องนี้ ซึ่งรวมถึงการที่หนังเรื่องนี้ไม่มีเนื้อเรื่อง, เสียงคนตอนต้นเรื่องที่ฟังไม่ได้ศัพท์ว่าพูดว่าอะไร, ภาพเงาสลัว และการที่หนังเรื่องนี้ไม่ได้บอกชัดเจนว่าต้องการสื่อถึงอะไร

16.5 ชอบที่หนังเรื่องนี้เล่นกับ "แสง" และ "เงา" อย่างเต็มที่ในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน หนังที่เล่นกับ "แสง" และ "เงา" เรื่องอื่นๆที่ผมเคยดูมาก็มีเช่น WINDOWS (1999, Apichatpong Weerasethakul) แต่ก็ไม่ได้ใช้แสงและเงาเหมือนในหนังเรื่องนี้

16.6 การซ้ำภาพผู้หญิงหลายๆรอบในหนังเรื่องนี้ทำให้นึกถึง MARILYN TIMES FIVE (1973, Bruce Conner) ที่ฉายฟุตเตจภาพมาริลิน มอนโรซ้ำกัน 5 ครั้ง ผมเข้าใจว่า MARILYN TIMES FIVE เป็นหนังที่พูดถึงการที่มาริลิน มอนโรตกเป็นเหยื่อภาพลักษณ์ของตัวเอง ซึ่งส่งผลให้เธอได้รับแต่บทบาทการแสดงที่ใช้ประโยชน์จากความเป็น sex symbol ของเธอ

ตอนแรกที่ดู SPIRIT DE NOIR ก็คิดเหมือนกันว่า การที่หนังเรื่องนี้ซ้ำภาพเงาผู้หญิงไปมาหลายรอบ หนังมันต้องการสื่อถึงความซ้ำซากของหนังผีไทยในช่วงสิบปีที่ผ่านมาหรือเปล่า แต่ก็คิดว่าไม่ใช่ เพราะภาพเงาที่ปรากฏใน SPIRIT DE NOIR ไม่ใช่ cliche ที่พบได้ในหนังผีระยะหลัง

16.7 SPIRIT DE NOIR ทำให้นึกถึงหนังเรื่อง PHANTOM (2001, Matthias Müller) ด้วยเหมือนกัน เพราะ PHANTOM ก็นำเสนอภาพเงาผู้หญิงกับผ้าม่านเหมือนกัน และให้อารมณ์หลอนๆเหมือนกัน แต่หนังสองเรื่องนี้ก็ต่างกันมากอยู่ดี เพราะ PHANTOM เป็นหนังที่สร้างจาก found footage และไม่ได้แช่ภาพนานเท่า SPIRIT DE NOIR
http://www.miamiartmuseum.org/exhibitions-past-muller.asp

16.8 SPIRIT DE NOIR ทำให้นึกถึงประเด็นเรื่องความงามกับความน่าเกลียดด้วยเหมือนกัน การที่หนังให้เราเห็นเงาของผู้หญิงหลังผ้าม่าน มันทำให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกอันไม่แน่นอนที่น่าสนใจดี เพราะมันทำให้เราอยากรู้ว่า ถ้าหากไม่มีผ้าม่านปกปิดอยู่ ร่างของผู้หญิงคนนั้นจะ "เซ็กซี่" เพียงใด หรือจะ "น่าเกลียด" เพียงใด การกระตุ้นจินตนาการที่ไปได้ในทั้งสองทิศทางแบบนี้ทำให้หนังน่าสนใจมาก

16.9 เงาผู้หญิงในหนังเรื่องนี้ ทำให้นึกถึงทั้ง "เจ้ากรรมนายเวร" ที่ติดตามตัวเรา และนึกถึงการแสดงประเภท performance art ด้วย

16.10 คิดว่าอาจจะน่าสนใจดี ถ้าหากมีการนำอะไรบางอย่างจากหนังเรื่องนี้ มาปรับใช้ใน "หนังสยองขวัญ" จริงๆ เพราะฉากเงาผู้หญิง และฉากศพผู้หญิงแห้งกรังใน SPIRIT DE NOIR เป็นอะไรที่หลอนมากๆ และสามารถนำมาใส่ในหนังสยองขวัญจริงๆได้ เพียงแต่ไม่ควรกินเวลาเกิน 1 นาทีในฉากนั้น

17.TALKING HEADS (Teeranit Siangsanoh, 28:25, documentary, A+)
TALKING HEADS (ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ)
I am an unknowing cameo in this film. Hahaha.

18.LIFE (Rutt Jumpamule, 3min, animation, A+)
LIFE (รัฐ จำปามูล)

19.LIGHT BODY (Taweewit Kijthanasoonthorn, 5min, A+/A)
LIGHT BODY (ทวีวิทย์ กิจธนสุนทร)

20.LONELY (Worawit Ikumnerd, 9min, A+/A)
LONELY (วรวิท อิกำเหนิด)

21.REMEMBRANCE (Rujaya Wannarat, 6:29, A+/A)
REMEMBRANCE (รุจยา วรรณรัตต์)

22.SONGS OF TOMORROW (Pongsakan Sonklin, 9, A+/A)
SONGS OF TOMORROW (พงศกานต์ ซ่อนกลิ่น)

23.PUNK (Teeranit Siangsanoh, 12:47, A)
PUNK (ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ)

24.PEDIGREE (Ratchaprueg Tiyajamorn, 3min, animation, A/A-)
PEDIGREE (ราชพฤกษ์ ติยะจามร)

25.MV HOPPIOLA-SIGUR ROS (Panupong Hongprayoon, 10:31, A-)
MV HOPPIOLA-SIGUR ROS (ภาณุพงศ์ ฮงประยูร)

26.ROBOFISH (Pornsawan Promnao, 4, animation, A-)
ROBOFISH (พรสวรรค์ พรหมเนาว์)

27.SOUL OF PUPPETS (Asirachai, 18, documentary, A-)
SOUL OF PUPPETS (อสิราชัย)

28.MV THE LAST DAY-MODERN DOG (Harin Paesongthai, 5:36, A-)
MV วันสุดท้าย-MODERN DOG (หรินทร์ แพทรงไทย)

29.MV SERONGANG (Katon Thammavijitdej, 5, A-)
MV เพลงเซโรงัง (กตัณณ์ ธรรมวิจิตเดช)

30.MY LITTLE KITE (Worrawut Lakchai, 12min, A-)
MY LITTLE KITE (วรวุฒิ หลักชัย)

31.PETITS YEUX (Rittichai Siriprasitpong, 13, A-)
PETITS YEUX (ฤทธิชัย สิริประสิทธิ์พงศ์)

32.SEE SCAPE (Kovit Daekuntod, 5:08. MV, animation, A-)
SEE SCAPE (โกวิท แดขุนทด)

33.PARALLEL (Siroros Dumjun, 14:57, B+)
PARALLEL (สิโรรส ดำจันทร์)

34.ONE WAY (Prempapan Plittapolkarnpim, 3min, B)
ONE WAY (เปรมปพันธ์ ผลิตผลการพิมพ์)

35.LANDSCAPE (Surasak Dusitsathitkaiwal, 3:12, C+)
LANDSCAPE (สุรศักดิ์ ดุสิตสถิตไกวัล)

6PM

Thai films seen on Friday, July 1

1.6PM (Sinjai Piraisangjun + Palakorn Jiamtiranat, 20 min, documentary, A++++++++++)
6PM (สินจัย พิไรแสงจันทร์ + พลากร เจียมธีระนาถ, 20)
The broadcasting of Thai national anthem at 6PM every day is the topic which has been dealt with by at least 10 Thai short films during the past 15 years. However, I think 6PM represents one step forward in how to deal with this topic. This film not only observes the Thai people who pay respect to the national anthem, but also “disturbs” the myth in their minds.

2.95110 POSTAL DREAM (Taweewit Kijtanasoonthorn, 83 min, documentary, A+++++)
95110 เมืองในหมอก (ทวีวิทย์ กิจธนสุนทร, 83)
I like how the film deals with the young male drug addicts. I also like the story of the uneducated mother in this film very much.

3.69 (Somkid Pookpongs, 20 min, A+++++)
69 (สมคิด พุกพงษ์, 20)
This film is visually gorgeous. I’m also glad to see Sawanee Utoomma in this film.

4.NINE LAST DAYS (Pongsakorn Ruedeekulrangsee, 7min, A+)
๙วันสุดท้าย (พงศกร ฤดีกุลรังสี, 7)
This film is very lovely.

5.THREE KINGS (2011, Taiki Sakpisit, 6min, A+)
๓ กษัตริย์ (2011, ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์, 6)
http://celinejulie.blogspot.com/2011/01/festival-of-demon-spirit-2011-sittiporn.html

6.6 TO 6 (2010, Aditya Assarat, 20 min, A+)
6 to 6 (2010, อาทิตย์ อัสสรัตน์, 20)

7.TWO YEARS OLD (Pimnipa Jittateeraroj, 28min, C+)
2 ขวบ (พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์, 28)
If this film wants us to hate its hero, it’s very successful at that.

FAVORITE QUOTE FROM PATRICIO GUZMÁN

Favorite quote from Patricio Guzmán, a great documentary filmmaker:

"What I like the most is to be able to film the silences. When a person is unable to continue speaking, has nothing more to say, instead of cutting there, I continue to observe the person. I think I interview more with my eyes than with my words."

(From Film Comment, March/April 2011)

The quote above reminds me of the silent scenes in such documentary films as

1.MODERN LIFE (2008, Raymond Depardon)

2.The Cinématon films of Gérard Courant

JEAN-LUC GODARD – CINÉMATON # 106 (1981)

http://www.youtube.com/watch?v=Hf65408Gwbc

PHILIPPE GARREL – CINÉMATION # 193 (1982)

http://www.youtube.com/watch?v=D8mM8QyQRFs

SANDRINE BONNAIRE – CINÉMATON # 238 (1982)

http://www.youtube.com/watch?v=EqLZIc_LrEo

THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY (2004, Ute Gebhardt, Russia, A+)

Maybe this documentary should be screened after STORM OVER ASIA (1928, Vsevolod Pudovkin, Soviet Union). If I remember it correctly, STORM OVER ASIA does not portray the Buddhist institutions in Mongolia positively. STORM OVER ASIA is a powerful film, and it is right to attack bad things in religious institutions. But somehow I feel the film is a little bit too biased.

There are many interesting things in THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY. One thing that I like very much is that the film talks about many Buddhists in Siberia who were massacred during the Stalin era. This massacre of the Buddhists somehow makes me think about the ideology presented in STORM OVER ASIA. I don't think that Vsevolod Pudovkin supported this massacre. But somehow an ideology in his film might be used in a wrong way or was used by an evil person, and led to bad things.

Watching these two films reminds me that both religions and communism are not good or bad things in themselves. What's important is how to use them or the persons who use them.

If a person doesn't try to "force" other people to believe in what he/she believes, or if a religious person doesn't try to "force" other people to be religious, or if a communist doesn't try to "force" other people to be communists, maybe the tragedy in THE MYSTERY OF THE SIBERIAN MUMMY wouldn't have occurred.