DARK WORLD (2010, shadow play aka Teeranit Siangsanoh, 52:33 min, A+++++)

I like the atmospheric quality of this film very much.

LOSE (2011, Watcharapol Saisongkroh, A/A-)

You can watch this film here (no English subtitles):

http://www.youtube.com/watch?v=8FpX_UdFbSk

http://www.youtube.com/watch?v=CsccKqc-Dgs



There are a few things I like in this film, including:



1.The acting of Thitipol Rojanarowan as Golf in the film. I think his acting is quite natural. He is a real talent to watch. Golf is a kind of guy who is not expressive. He doesn't express his feelings through violent actions, strong words, or burst of tears. He is quite reserved, thus it is difficult for any young actors to play this role successfully. But I think Thitipol does a very good job in conveying the happiness, disappointment, and sadness of Golf via his eyes and his face.



However, though Thitipol is successful in playing this role, somehow I feel the film or the script of the film doesn't use or exploit his talent as much as I wish it should do. :-)



I mean I like his character very much. It should have been easy for me to feel connected with this character, because I used to experience the same kind of things that Golf experiences, such as falling for someone who belongs to a friend, being hurt by a close friend, or feeling that friendship may end because of the romantic relationship of a friend; but somehow I don't feel totally involved with this character, and I'm not sure why.



I think I might have given this film A+++++, if the film could dig deep into the feelings of Golf, especially the hurt that he experiences from falling for his friend's girlfriend and from being wrongly accused by his best friend. I think Thitipol has the ability to express those hurt feelings and other things that may make Golf a well-rounded character or look like a real human being. It's up to the filmmaker and the scriptwriter to make the best use of Thitipol's talent.



2. The beautiful cinematography and the fluid camerawork. I think the cinematography in this film is quite beautiful and its beauty is not suffocating or too intentional. However, I think some close-up scenes are a little bit too close.



I think Watcharapol's skill as a cinematographer has advanced a lot from last year. He's still very young. If he can shoot a film like this now, I'm sure he will be a good cinematographer in the future.



3.I like it very much that the film is not overdramatic. I especially like the opening scene when we see the normal activities of students. Many scenes in the film look more realistic than I expected. I mean these scenes are not really realistic, but I had expected that many films made by Thai high-school students would look melodramatic, so I can say that LOSE is not as melodramatic as I expected.



4.I like the ending of the film, or the way the film ends. The film could have ended more melodramatically, but it doesn't end like that.



I also like it very much that Golf doesn't get the girl. Judging from the girl's behavior near the end of the film (taking something without informing the owner properly), I think Golf is lucky not having a girlfriend like that. Hahaha.



5. I like that the flashback scenes near the end of the film are not repetitive, because these flashback scenes are not the scenes we have seen before in the film. However, that means I don't like the flashback scene in the middle of the film when Golf tries to decide whether he should give his doll to Fon or not. I mean this flashback scene is repetitive and may be redundant. I understand that it makes the audience understand clearly what Golf is thinking about and why he decides like that. But I would have loved it much more if there was no flashback scene in that moment, and the camera just lingered on Golf's face for one minute while he is thinking. It's just my personal taste: I like films which show the faces of the characters while they are thinking, but don't tell us straightforwardly what they are thinking about, such as SECRET DEFENSE (1997, Jacques Rivette), ONLY HUMAN (2009, Rouzbeh Rashidi), or TIME WITHIN TIME (2009, Menno Otten).



In conclusion, I think LOSE is a good film that doesn't quite fit to my personal tastes, and I'm not sure why. Maybe the story of the film is not my style. The "non-melodramatic" tone of the film is a good thing, but the film would have been more powerful as a dramatic film or a realistic film if the filmmaker/scriptwriter could find a way to dig deeper into the human qualities of his characters. I think it's just because the filmmakers are too young now. I'm sure Watcharapol will find a way to make more powerful films in the future. LOSE makes me feel certain that Watcharapol will be a good cinematographer, and I hope that life experiences, both good and bad ones, that await him in the future will help him create stories which are more powerful and great films which show us the deep understanding of human beings. I will wait and see.

FACE-2-FACE ARCHAEOLOGIST (Suporn Shoosongdej, documentary, 32, A+)

I like how this film turns a boring subject into an entertaining educational and promotional film.



You can watch this film here:

http://vimeo.com/24765300

BIRD NEEDS BB (Meathus Sirinawin, 10 min, A++++++++++)

I like this film very much, because this film unintentionally reminds me of how afraid I am of new technology, and how I become addicted to it after a while.



You can watch this film here:

http://www.youtube.com/watch?v=QREhHlOk9iI

TOEY (Arnon Saiyotha, documentary, 6:10, A)

I think this is a cute documentary. I like the happiness in the face and the eyes of the subject when he watches his idol.



You can watch this film here:

http://www.youtube.com/watch?v=JJRjCyaK_FM

TREE (2010, Pat Boonnitipat, A+)

I like how the director turns a vacationing video into a sci-fi film.



You can watch this film here:

http://vimeo.com/18445458

CYBER OF PARADISE

Thai films seen on Saturday, July 16, 2011



1.CYBER OF PARADISE (Pakawat Phanmanee, 21, A++++++++++)

ไซเบอร์ฉิมพลี (พควัชร พันธ์มณี)



2. N.B. (Nattaphan Boonlert, 30, A++++++++++)

ณ.บ. (ณัฐพันธุ์ บุญเลิศ)



3.DONG PHAYAYEN (Satit Khongsuk, 27, documentary, A++++++++++)

ดงพญาเย็น (สถิตย์ คงสุข)



4.THE GIRL WHO CALLED HER OWN HOME (Suparom Ronyut, Theemaporn Thanapala, La-ongsri Kongkochsing, A+++++)

เด็กผู้หญิงที่โทรเข้าบ้านตัวเอง (ศุภารมย์ รอนยุทธ์, ธีมาพร ธนะปาละ, ละอองศรี คงคชสิงห์)



5.PRISONER OF LOVE (Teeranit Siangsanoh, 50, A++++++++++)

เชลยแห่งความรัก (ธีรนิติ์ เสียงเสนาะ)



6.ONE NIGHT IN GAY MOVIE PRODUCTION CLUB (Somsak Sonphaeng, 18, A++++++++++)

ซอมบี้ขยี้ตุ๊ด (สมศักดิ์ สอนแพง)

http://www.youtube.com/watch?v=MAdGaNpNhTw



7.HOW TO CLEAN YOUR PENIS (Prachuab Plittapolkarnpim, 7, documentary, A+++++)

ดูแลจู๋ให้สะอาด (ประจวบ ผลิตผลการพิมพ์)



8.LITTLE KID (Phumraphee Tang, 3, A+)

เด็กน้อย (ภูมิรพี แซ่ตั้ง)



9.MOKEN KIDS (Siriporn Chorjiang, 20, documentary, A+)

เด็กเล (สิริภรณ์ ช่อเจี้ยง)



10.HOT SAUNA (Natchanon Watanakuljaras, 6, A+)

ซาวน่าร้อนรัก (ณัฐชนน วัฒนกุลจรัส)



11.BUY SOME ORANGE JUICE (Misak Chinphong, 2.15, documentary, A+/A)

ซื้อน้ำส้ม (มีศักดิ์ จีนพงษ์)



12.A YEAR HENCE (Rajjakorn Potito, 30, A+/A)

ดังนั้นจึง (รัชกร โพธิโต)



13.NEW KID (Puttarak Wiriyapannachoti, 13.2, A+/A)

เด็กใหม่ (พุทธรักษ์ วิริยะปัณณโชติ)



14.SURREAL 13 (Yoknapa Rattanamanee, 7, animation, A+/A)

เซอร์เรียล 13 (หยกนภา รัตนมณี)



15.DEAR CENTAURI (Tatitanatis Permpongdamrongkul, 15, A)

เซนเทอรี่ ที่รัก (ทธิธนาธิษณ์ เพิ่มพงษ์ดำรงกุล)



16.LITTLE KIDS (Krittin Paskuldilok, 10, documentary, A)

เด็กน้อย (กฤติน ภัสร์กุลดิลก)



17.KAREN KIDS (Pirun Anusuriya, 2, A)

เด็กกะเหรี่ยง (พิรุณ อนุสุริยา)



18.AT DREAM NO.71 (Natta Kantabusabong, 3.22, A/A-)

ณ ความฝันลำดับที่ 71 (ณัฏฐา คันธบุษบง)



19.THE RUNNING GIRL (Kong Pahurak, Annu Shimizu, 3.3, A-)

เดอะ รันนิ่งเกิร์ล (ก้อง พาหุรักษ์, อันนุ ชิมิสุ)



20.KIDS/POLITICS (Teerachoti Jiworasetkul, 4, B+)

เด็ก/การเมือง (ธีรโชติ จิวรเศรษฐ์กุล)

OUR LAST NIGHT TOGETHER

Thai films seen on Friday, July 15, 2011



1.OUR LAST NIGHT TOGETHER (Wachara Kanha, 48, documentary, A++++++++++)

ค่ำคืนสุดท้าย (วชร กัณหา, 48)



2.IMAGI (Sorasak Tepmalai, 13.05, A++++++++++)

จิน ต (สมศักดิ์ เทพมาลัย, 13.05)



3.AIR COWBOY (Tanatchai Bandasak, 3, A++++++++++)

โคบาลอากาศ (ธณัฐชัย บรรดาศักดิ์, 3)



4.SWING (Weerapong Wimuktalop, 30, A++++++++++)

ชิงช้า (วีรพงษ์ วิมุกตะลพ, 30)



5.THE COMMUNITY SCHOOL FOR THE SAFETY OF LITTLE CHILDREN (Prachuab Plittapolkarnpim, 26, documentary, A++++++++++)

ชุมชนโรงเรียนศูนย์เด็กเล็กปลอดภัย (ประจวบ ผลิตผลการพิมพ์, 26)



6.QING (Boonyanuch Kraitong, 30, A+++++)

ชิง (บุณยนุช ไกรทอง, 30)



7.ROOM WITH ONLY A SEASON (Wachara Kanha, 29, A+++++)

ความฝันสีขาวกับเด็กสาวผมสีแดง (วชร กัณหา, 29)



8.SHINDA GAIJIN (Kong Pahurak, 12, A+)

ชินดะ ไกจิน (ต่างด้าวเท่งทึง) (ก้อง พาหุรักษ์, 12)



9.ROLE PLAYS (Palakorn Kleungfak, 29, A+)

คู่ซ้อม (พลากร กลึงฟัก, 29)



10.LOWER CLITY’S WEDDING CEREMONY (Noppasorn Limchaiyawat, 9, documentary, A+)

งานแต่งคลิตี้ล่าง (นภสร ลิ้มไชยาวัฒน์, 9)



11.GRANDFATHER’S FUNERAL (Pirun Anusuriya, 3, documentary, A+)

งานศพอากง (พิรุณ อนุสุริยา, 3)



12.THE EVERLASTING SECRET (Sirapong Lumlerthanasak, 5, A+)

ความลับที่ไม่เคยบอก (ศิรพงศ์ ล้ำเลิศธนศักดิ์, 5)



13.HAPPINESS (Thai Praditkesorn, 3, A+)

ความสุข (ไท ประดิษฐเกษร, 3)



14.MISSING…THAI INDIE (Chulayarnnon Siriphol, A+/A)

คิดถึง...ไทยอินดี้ (จุฬญาณนนท์ ศิริผล, 7)

You can watch this film here:

http://www.youtube.com/watch?v=bH7ln0RvT2c



15.THE 49 TH NIGHT (Tanakrich Sangkaew, 10.3, A+/A)

คืนที่ 49 (ธนกฤช แสงแก้ว, 10.3)



16.KILLER GAME (Tee Boonkriangkrai, 25, A+/A)

คิลเลอร์เกม (ธีร์ บุณย์เกรียงไกร, 25)



17.THE MOVING TRAFFIC POLICE MANNEQUIN (Maytha Somboonpun, 7.37, animation, A)

จ่าเฉย...ไม่เฉย (เมธา สมบูรณ์พันธ์, 7.37)



18.REMEMBRANCE (Pipat Adeedto + Sirapatchara Nieumphuang, 3, A)

แค่ระลึกถึง (พชร เนียมพ่วง, 3)



19.THE COMMITTEE COMEDY (Pongsakarn Sonklin, 5.15, A)

คอมมิดี้ คอมมิดี้ (พงศกานต์ ซ่อนกลิ่น, 5.15)



20.JACK AND THE BEANSTALK (Sorayos Prapapan, A)

แจ็คผู้ฆ่ายักษ์ (สรยศ ประภาพันธ์, 0.30)



21.VANISHISNG SCENE FROM THE FILM PANYA RENU (Pirun, Anusuriya, 2, A)

ฉากที่ไม่ปรากฏในภาพยนตร์เรื่องปัญญาเรณู (พิรุณ อนุสุริยา, 2)



22.CHAILAI: I LOVE YOU (Kovit Daekuntod, 53.13, documentary, A-)

ไฉไล: ไอ เลิฟ ยู (โกวิท แดขุนทด, 53.13)



23.CHOCOHOLIC (Kornwachara Chaiwat, 3.3, animation, A-)

ช็อคโกโฮลิค (กรวัชรา ชัยวัฒน์, 3.3)



24.RESURRECTION OF THE LAND (The Day of Clear Sky Group, 7.25, documentary, A-)

คืนชีวิตให้แผ่นดิน (ทีมวันฟ้าใส, 7.25)



25.BELIEVE (Tanayos Boonteppratarn, 10, A-)

เชื่อ (ธนยศ บุญเทพประทาน, 10)



26.LETTERS TO THE KING (Phongharit Charanyanont, 16, B+)

จดหมายถึงในหลวง (พงษ์หฤษฏ์ จรัณยานนท์, 16)



27.THE CONFESSION OF A BAD MAN (Pop Nukulrat, 8, B+)

คำสารภาพของชายโฉด (ภพฐ์ นุกูลรัตน์, 8)



28.EMPTY LIFE (Kawis Kittkool, 10.03, B+)

ชีวิตเปล่า (กวิศ กิตติกูล, 10.03)

THAI FILMS ABOUT MOTHER

I made this list for a friend:

http://www.facebook.com/notes/wiwat-filmsick-lertwiwatwongsa/screening-together-1-movies-with-mom/10150277748831390



This list does not include the film in the other list I made a few months ago:

http://celinejulie.blogspot.com/2011/05/favorite-films-about-problems-with.html





1.BLOOD WITH THE SAME COLOR (Tawiras Amatayakul, 25 min)

เลือดสีเดียวกัน (ทวิรัส อมาตยกุล)

I don't like this film, but the mother in this film is interesting, because she has two sons. One son is a soldier. The other is a red-shirt protester. The two sons may kill each other in a political conflict.



2.I'M FINE (2011, Narisara Thanapreechakul, 23 min)

I'M FINE (นริศรา ธนปรีชากุล)

The mother in this film hires many young handsome tutors to teach her depressive daughter, because the mother wants to have sex with these teachers. I totally identify myself with the mother in this film.



3.JUST LIKE OTHER (2011, Kanitcha Apiamornkarn)

ต่างมุม (คณิตชา อภิอมรกานต์)

The mother-son relationship in this film is very erotic.



4.HUSH! (2010, Tanis Pintong, 25 min)

ชู่วส์! (ธนิษฐ์ พิณทอง)

The mother in this film looks like a former prostitute, and that may be the reason why the son in this film looks unhappy or uncomfortable at first.



5.LAST SIN (Chutinat Pongtongwattana, 20 min)

บาปสุดท้าย (ชุตินาฏ พงษ์ทองวัฒนา)

The mother in this film tries to buy some narcotics to help her drug-addict son.



6.NO TIME (2011, Jutatip Jaroenruksa, 12 min)

ไม่มีเวลา (จุฑาทิพย์ เจริญรักษา)

The mother in this film doesn't have time to take care of her son, but she has a very good reason why she doesn't have time.



7.SEARCHING FOR LOVE (1984, Apichart Phopairoj)

ถามหาความรัก (อภิชาติ โพธิ์ไพโรจน์)

The heroine of this film is not satisfied with her foster mother, so she leaves the house and tries to search for her real biological mother, and finds out that her real mother doesn't want her at all. The heroine concludes that she should be satisfied with her foster mother.



8.THE THOUGHTS OF THE THREE GENERATIONS (Panu Saeng-xuto, documentary, 20 min)

คนสามรุ่น ครุ่นคิด อะไรฤา (ภาณุ แสง-ชูโต + ขวัญแก้ว เกตุผล)

The mother in this film didn't have problems at all that her daughter left the house to join the Communists in the forests. I worship the mother in this film.



9.THE TREE (Kaynipa Polnikorn, 16 min)

THE TREE (เกณิภา พลนิกร)

The mother in this film has some psychological problems.



10.WATER TANK ON FIRST NIGHT (Somporn Inaon, 9 min)

WATER TANK ON FIRST NIGHT (สมพร อินอ่อน)

The mother in this film doesn't love each of her children equally.

THE HEART OF PAIN (2010, Saranij Meesorn, 15 min, A+)

From my conversation with a friend in Facebook:

ถ้าจำไม่ผิด หนังมีเนื้อหาเกี่ยวกับชายหนุ่มสองคนที่ดูเหมือนเป็นคู่เกย์กัน แต่ในที่สุดหนังก็เฉลยในตอนจบว่าทั้งสองคนนั้นไม่ได้เป็นคู่เกย์กันแต่อย่างใด ทุกคนเข้าใจผิดกันไปเอง

เราชอบหนังเรื่องนี้ในระดับ A+ นะ แต่ก็ขัดใจนิดหน่อยที่ตัวละครในเรื่องไม่ได้เป็นคู่เกย์กัน มันเป็นหนังตลกประเภทที่ตัวร้ายจะเล่นโอเวอร์สุดขีดเพื่อเรียกเสียงฮาจากความโอเวอร์แอคติ้ง มันเป็นหนังที่จงใจสร้างความบันเทิงอย่างเต็มที่ และก็สร้างความบันเทิงได้จริงๆ แต่ดูเหมือนมันยังขาดความกล้าหาญหรือความกล้าทำอะไรเสี่ยงๆน่ะ คือเรารู้สึกว่าทุกอย่างในหนังเรื่องนี้มันเป็นสิ่งที่เรารู้ว่า "คนดูต้องชอบแน่ๆ" หนังมันยังขาดองค์ประกอบประเภทที่ "คนดูจะชอบไม่ชอบ กูไม่รู้ แต่กูอยากใส่เข้าไปในหนัง" น่ะ เราก็เลยไม่ได้ชอบหนังเรื่องนี้ถึงขั้น A+++++

ส่วนฉากแก้ผ้าเราจำไม่ได้เลยนะ แต่ถ้าจำไม่ผิด หนังมีฉากชายหนุ่มไม่ใส่เสื้ออยู่บ้างพอสมควร

MOTHER (2011, Vorakorn Ruetaivanichkul, 64 min, A+++++++++++++++)

สิ่งที่ชอบมากๆในหนังเรื่องนี้มีดังต่อไปนี้

1.ชอบประเด็นเรื่องแม่ในหนังเรื่องนี้มากๆเลยครับ มันเจ็บปวดมากๆ ที่แม่ในหนังเรื่องนี้ไม่ค่อยปกติ มันทำให้เกิดภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และหนังก็ไม่ได้สั่งสอนศีลธรรมคนดูหรือพยายามชี้แนะคนดูมากจนเกินไป ว่าต้องรักเคารพแม่และให้อภัยแม่ทุกสิ่งทุกอย่าง หนังทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของลูกได้เป็นอย่างดีว่าต้องลำบากใจขนาดไหน

ปกติแล้วบทแม่ในหนังสั้นของไทยที่ได้ดูมา มักจะเป็นบทแม่พระที่ลูกเคารพรักเสียเป็นส่วนใหญ่ ส่วนบทแม่ที่ไม่ใช่คนปกติแต่หนังทำออกมาได้น่าประทับใจนั้น เท่าที่ผมได้ดูมาก็ไม่น่าจะเกิน 10 เรื่อง ผมก็เลยดีใจมากๆครับที่ได้ดู MOTHER เรื่องนี้ เพราะหนังเรื่องนี้ไม่ได้นำเสนอบท "แม่" ในแบบที่ทำให้ผมรู้สึกเบื่อหน่าย

ในด้านความแรงของบทแม่ในหนังเรื่องนี้นั้น ผมคิดว่ามันแรงพอๆกับ TARNATION เลยครับ


2. documentary/mockumentary

ในช่วงที่ผมได้ดูหนังเรื่องนี้รอบแรก ผมไม่แน่ใจว่าบางส่วนของหนังเรื่องนี้เป็น documentary หรือ mockumentary แต่ผมก็ชอบมันมากๆครับ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ถ้าหากบางส่วนของหนังเรื่องนี้เป็น documentary ผมก็ชอบมันมากๆในแง่ความกล้าในการนำเสนอความจริงที่เจ็บปวดของชีวิต แต่ถ้าหากสิ่งที่ได้เห็นมีความเป็น mockumentary ผสมอยู่ด้วย ผมก็ทึ่งมากที่มันทำออกมาได้สมจริงมาก

สาเหตุที่ทำให้ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็น doc หรือ mock นั้น ก็เป็นเพราะความแรงในประเด็นเรื่องแม่นี่แหละครับ คือถ้าหากหนังเรื่องนี้นำเสนอแม่ในภาพของ "แม่พระผู้แสนดี" ผมก็คงเชื่อว่ามันเป็น doc โดยสนิทใจ แต่ภาพลักษณ์ของแม่ในหนังเรื่องนี้ดูค่อนข้างแรง ผมก็เลยไม่แน่ใจขณะที่ผมดูหนังเรื่องนี้รอบแรกว่ามันเป็น doc จริงหรือเปล่า

ตอนที่ผมดูหนังเรื่องนี้รอบแรกนั้น ผมลุ้นมากๆครับว่าในตอนจบของหนังเรื่องนี้ เครดิตท้ายเรื่องจะมีชื่อนักแสดงหญิง 1 คนหรือ 2 คน เพราะในส่วนของคุณณัฐญา นาคะเวชนั้น มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นการแสดง แต่ในส่วนของผู้หญิงอีกคนนั้น ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็น "จริง" หรือ "แสดง" แถมใบหน้าของคุณแม่ในหนังเรื่องนี้ยังมีส่วนคล้ายคุณสุมณฑา สวนผลรัตน์ (นักแสดงละครเวทีระดับปรมาจารย์) ด้วย ผมก็เลยลุ้นอย่างสุดๆเลยครับ ว่าใน ending credit ของหนังเรื่องนี้ จะขึ้นชื่อของนักแสดงหญิง 1 หรือ 2 คน ซึ่งก็ปรากฏว่าขึ้นชื่อของนักแสดงหญิงเพียงคนเดียว

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นน้อยครั้งมากครับสำหรับผม ที่ผมไม่แน่ใจว่าหนังที่ได้ดูเป็น doc หรือ mock เท่าที่ผมจำได้ ก็มีหนังเรื่อง THE LOVE MACHINE (2000, Gordon Eriksen), PARANORMAL ACTIVITY (2007, Oren Peli), THE FOURTH KIND (2009, Olatunde Osunsanmi) และ WANTANEE RETROSPECTIVE ENCORE (2008, Wantanee Siripattananantakul) ครับที่ทำให้ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็น doc หรือ mock ในขณะที่ได้ดู ซึ่งในตอนหลังผมก็พบว่ามันเป็น mock ทั้ง 4 เรื่อง ในขณะที่ MOTHER เป็น documentary ในบางช่วง (ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด)

3.ชอบฉากเปิดของหนังครับ ผมเข้าใจว่าฉากเปิดของหนังเป็น documentary ซึ่งผมก็ทึ่งมากว่าถ่ายได้ยังไง เพราะคนถ่ายคงนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์รับจ้าง และคงลำบากไม่ใช่น้อยในการถือกล้องถ่ายหนังไปด้วย แถมยังถือส้มโอมาด้วย (ถ้าเข้าใจไม่ผิด)

4.ผมชอบที่ฉากเปิดของหนังเหมือนจะหลอกคนดูในหลายๆอย่างครับ ซึ่งได้แก่

4.1 หลอกคนดูว่าหนังเรื่องนี้จะเป็นสารคดีบริสุทธิ์ แต่อยู่ดีๆหนังก็กลายเป็นเหมือน fiction ในฉากต่อมาเฉยเลย

4.2 หลอกคนดูว่าหนังเรื่องนี้จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับ "คุณแม่ผู้แสนดี" เพราะคุณแม่ในฉากเปิดดูเหมือน "คุณแม่ผู้แสนดี" ที่เคยปรากฏตัวในหนังสั้นของไทยหลายเรื่อง

4.3 หลอกคนดูว่าหนังเรื่องนี้จะมีอารมณ์ feel good เกี่ยวกับ "ความรัก" "ความผูกพัน" ของคนในครอบครัว

5.ผมชอบที่ 4 ฉากแรกในหนังมันกระโดดข้าม genre ถึง 3 genre เลยครับ โดยในฉากแรกนั้น หนังเป็น documentary แต่ต่อมาหนังก็เป็น dramatic fiction ในฉากแม่กระโดดตึกและเข้าโรงพยาบาล และต่อมาหนังก็เป็น surreal

6.ผมชอบ "เส้นเวลา" ในหนังด้วยครับ เพราะในฉากที่สองของหนังที่ลูกชายนั่งดูจอโทรทัศน์นั้น เราเห็น "ภาพลูกชายไปเยี่ยมแม่ในคุก" ปรากฏอยู่ในจอโทรทัศน์ ซึ่งนั่นเท่ากับว่าเราไม่สามารถจัดเรียงเวลาหรือลำดับเหตุการณ์ในหนังเรื่องนี้ให้เป็นเส้นตรงได้

ถ้าหากตัดฉากที่สองออกไป เราก็อาจจะลำดับเหตุการณ์หรือเล่าเนื้อหาในหนังเรื่องนี้ให้เป็นเส้นตรงได้ไม่ยาก แต่พอมีฉากที่สองเข้ามาในเรื่อง โครงสร้างของหนังเรื่องนี้ก็พิสดารขึ้นมาทันที

สิ่งนี้ทำให้ผมนึกถึงหนังเรื่อง BEFORE THE RAIN (1994, Milcho Manchevski, Macedonia) ด้วยครับ เพราะใน BEFORE THE RAIN นั้น หนังเล่าเรื่องเป็นวงกลม บอกไม่ได้ว่าฉากไหนเกิดก่อน ฉากไหนเกิดทีหลัง แต่ถ้าหากตัดฉาก "ตัวละครดูภาพถ่าย" ออกไปจากเรื่องปุ๊บ เราก็จะเล่าเนื้อหาใน BEFORE THE RAIN ให้เป็นเส้นตรงได้ในทันที

7.ฉากพิสดาร

นอกจากลำดับเวลาในหนังจะพิสดารแล้ว ผมก็ชอบฉากในนาทีที่ 18 มากๆเลยครับ ที่เหมือนมีปลาหรือตัวอะไรสักอย่างบินมากลางอากาศ มาหาแม่กลางป่า มันเป็นฉากที่น่าจดจำมากๆ

8.การถ่ายภาพ

ผมชอบการถ่ายภาพในหนังเรื่องนี้ด้วยครับ โดยเฉพาะในฉาก supermarket ที่เราจะเห็นภาพคมชัดแค่บางส่วน และเบลอๆในบางส่วน ผมไม่แน่ใจว่าการจงใจถ่ายภาพให้ออกมากึ่งเบลอกึ่งคมชัดแบบนี้ มีจุดประสงค์เพื่อตอกย้ำความผิดปกติของแม่หรือเปล่า ผมคิดว่ามันน่าสนใจมากๆเลยครับ

9.สิ่งที่อยู่นอกฉาก

อีกฉากที่ผมว่าน่าสนใจมาก คือช่วงนาทีที่ 47-51 ที่หนังจงใจไม่ให้เราเห็นว่าใครคุยอยู่กับ "แม่" ในฉากนั้น ผมดูฉากนี้จนจบแล้วผมก็ไม่แน่ใจครับว่า คนที่ทะเลาะกับแม่ในฉากนั้นคือใครและมีความสัมพันธ์ยังไงกับแม่ในเรื่อง

หนังโดยทั่วไปมักจะให้เราเห็นตัวคนพูด แต่ในฉากนั้นเราจะไม่ได้เห็นตัวคนพูดคนนึง และเราก็ไม่รู้จนจบว่าใครคือเจ้าของเสียงพูดในฉากนั้น ผมก็เลยทึ่งกับฉากนี้มากๆเลยครับ

10. การใช้เสียงประกอบ

ผมชอบเสียงประกอบหลายอย่างในหนังครับ อย่างเช่น

10.1 เสียงทีวีในฉากที่แม่นอนบนเตียง ซึ่งเป็นเสียงที่อาจจะฟังดูน่ารำคาญมากๆ และหนังทั่วไปคงตัดเสียงนี้ทิ้งไป มีก็แต่เพียงหนังบางเรื่องของ Rainer Werner Fassbinder ที่จงใจใส่เสียงเหล่านี้เข้ามาเพื่อเหตุผลอะไรบางอย่าง

10.2 เสียงประกาศรางวัลหวยออกในฉากที่แม่นั่งมองดูตู้ปลา ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันสื่อถึงอะไร แต่มันประหลาดดี

10.3 เสียงกระซิบกระซาบแปลกๆในนาทีที่ 30:50-31:50 ในฉากที่แม่เปิดประตูบ้าน ผมไม่แน่ใจว่าเสียงกระซิบแปลกๆในฉากนี้คืออะไร มันคือเสียงที่ต้องการตอกย้ำความผิดปกติของแม่, เสียงที่ติดเข้ามาโดยบังเอิญ หรือเสียงผี ฮ่าๆๆ

10.4 เสียงหมาเห่า

11.การที่ตัวละครมองกล้อง ทั้งในส่วนที่เป็น fiction และ documentary (แม่มองกล้องตอนท้ายเรื่อง) ซึ่งผมว่ามันทั้งแปลก และก็คล้องจองกันดี และเป็นสิ่งที่พบน้อยมากในหนังระยะหลัง เท่าที่ผมได้ดูมา หนังที่มีตัวละครมองกล้องตรงๆแบบนี้ ก็มีแค่ DISSOLUTION (2010, Nina Menkes), WOMAN I (2010, Nuntanat Duangtisarn) กับหนังบางเรื่องของ Taiki Sakpisit เท่านั้น

12. การแสดงของคุณณัฐญา และคุณกันต์ ชุณหวัตร ที่เล่นได้น่าประทับใจมากๆทั้งคู่ ผมชอบคุณณัฐญา นาคะเวชมากๆครับ และก็ดีใจมากๆที่หนังเรื่องนี้เปิดโอกาสให้คุณณัฐญาได้สำแดงฝีมือที่แท้จริงของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ ส่วนของคุณกันต์นั้น ผมว่าแกถ่ายทอด "ความห่างเหิน" ระหว่างลูกกับแม่ได้ดีมากๆเลยครับ

ตอนที่ผมดูหนังเรื่องนี้รอบแรกนั้น ผมรู้สึกว่าคุณกันต์เล่นแข็งครับ เพราะแกดูไม่รู้สึกรัก, ผูกพัน หรือห่วงใยแม่สักเท่าไหร่เลย แต่พอผมดูหนังเรื่องนี้จบรอบแรก ผมถึงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดลูกชายในหนังเรื่องนี้ถึงมีปฏิกิริยากับแม่แบบนั้น พอผมดูหนังเรื่องนี้รอบสอง ผมก็เลยชอบการแสดงของคุณกันต์เพิ่มขึ้นมากครับ เพราะตัวละครตัวนี้มันสมควรแสดงออกแบบนี้จริงๆ

สรุปว่า MOTHER เป็นหนังที่สุดยอดมากครับ ผมชอบหนังเรื่องนี้มากๆ และขอเป็นกำลังใจให้คุณวรกรได้ทำหนังออกมาอีกนะครับ

DOMINO FILM EXPERIMENT

The Domino Film Experiment is a project by Sonthaya Subyen. In the first stage of this project, a screenplay by Danarun Sangthong will be adapted into a film by Chulayarnnon Siriphol, Ratchapoom Boonbunchachoke, Chaloemkiat Saeyong, and Wachara Kanha.

The producer is Panu Aree.

The consultants of this project are Apichatpong Weerasethakul, Kong Rithdee, and Somkiat Vituranich.

The funding of this film is by donation from any film enthusiasts.

The blog of the Domino Film Experiment

http://dominofilm.blogspot.com

The facebook of this film project

http://www.facebook.com/pages/Domino-Film-Experiment/120586338019880

How to contribute to this film

http://dominofilm.blogspot.com/2011/04/filmvirus.html

Contributors so far

http://dominofilm.blogspot.com/2011/04/supporters.html

ME AND MY VIDEO DIARY (Tani Thitiprawat, 30 min, A++++++++++++++++)

What I like very much in this film includes:

1.I think this film is the right combination between home video, political film, and experimental film.

2.This film reveals the poetic side of Tani Thitiprawat, especially in the segment "THE STRONG FAMILIY" and the last segment of the film.

Tani belongs to a group of Thai filmmakers called THE UNDERGROUND OFFICE. I used to think that he might not be as poetically-inclined as the other two members of the group: Teeranit Siangsanoh, who makes extremely poetic films like Derek Jarman; and Wachara Kanha, who is inspired by Wong Kar-wai. But ME AND MY VIDEO DIARY shows that Tani can make poetic films, too.

Other films made by Tani, such as DISAPPEAR (2010, 26 min, A++++++++++), TO WALK NIGHT (2009, 25 min, A++++++++++), and HUNTER THE BAG (2009, 17 min, A+/A), reminds me of Quentin Tarantino, because these three films have crazy plots, and DISAPPEAR and TO WALK NIGHT combine many film genres together. So I'm surprised to find the tender, poetic side of Tani in ME AND MY VIDEO DIARY.

3.The last part of the film is very touching and made me cry. In this part, we can hear the voiceover of a man reading a poem or something like that. A part of this poem is also featured in the film FUENG (2010, Teeranit, Wachara, Tani, 28 min), which is my most favorite film I saw in 2010. The poem is used more fully in ME AND MY VIDEO DIARY.

If I remember it correctly, this poem talks about a man who tries to continue living, tries to continue to be alive, tries to reconcile with the hardship in life and move on.

In this scene, we can also see some footages of the political violence in Bangkok last year. Somehow the combination between the visual (footages of political violence) and the sound (voiceover reading the poem) in this scene yields a very powerful result.

4. In a way, Tani is breaking genre boundaries in this film again. His TO WALK NIGHT is "FUNNY GAMES meets TAXI DRIVER meets 28 DAYS LATER". His DISAPPEAR is "Alfred Hitchcock meets Quentin Tarantino meets Kiyoshi Kurosawa, etc."

In ME AND MY VIDEO DIARY, we see poetic home video. The segment THE STRONG FAMILY shows the life and atmosphere of a family. This segment can stand alone as a powerful film. But its power increases exponentially when it comes after the segment interviewing Khattiya Sawasdipol before he was killed last year.

There is no obvious connection between these two segments. But I like it very much that the segments are juxtaposed like this, because it represents "many parts" of a human being--a human being who loves both his family and politics.

If one makes a film which belongs to only one genre, that film risks representing only one side, or too few sides, of human beings.

The fact that ME AND MY VIDEO DIARY combine "political documentary" genre, "home video" genre, and "poetic experimental film" genre in one film is the reason why this film can present a human being much more fully.

5. Because the segments in ME AND MY VIDEO DIARY are half-connected, half-unconnected, ME AND MY VIDEO DIARY becomes stranger or weirder than many Thai documentaries which deal with the families of the directors. However, the "unconnectedness" between the segments in ME AND MY VIDEO DIARY is not as strong as in Alexander Kluge's films.

Thanks to Reading Room for showing this film on March 26.

AFTERNOON LANDSCAPE (2011, Chaloemkiat Saeyong, A+)

FILMS I SAW IN THE POSTCARD CINEMA PROJECT

6.AFTERNOON LANDSCAPE (2011, Chaloemkiat Saeyong, A+)

The images in this film are shown via three small screens, like the film ABC (2006, Sompot Chidgasornpongse + Nika Shek).
http://www.sompotboat.com/works.html

The left screen shows three persons standing on a rocky beach, the middle screen shows a close-up shot of grass blowing in the wind and a sign telling the name of the place, while the right screen shows a long shot of an upcountry road under the blue sky. After a while, the middle screen turns black and then starts showing the film credits and texts about a woman who wakes up in the morning, trying to forget something. The right screen turns black later. We also hear a voiceover of a woman saying something which I don't understand, but her voice turns into a small laughter at the end of the film.

This is one of the easiest films made by Chaloemkiat, as easy as BAIYOK (2010, A+).
http://www.youtube.com/watch?v=jTNATCVTsdA

Things I like in this film include:

1.It is really like a postcard from a tourist place. While a postcard can show a still image of a beautiful beach and some texts, this film can show moving images of a beach, images of grasses and leaves blowing in the wind, texts, and voices.

2.The characteristics of the voice. I like the small laughter at the end of the film very much. It makes me feel good. It also reminds me that I also like the screaming female voice in CHAY, GAYVAH-RAR 'N' THE MACHUPICCHU (2009, A++++++++++) very much.

3. The unintelligibility of the voice. We hear the voice of a woman, but it is suppressed by the voice of the wind. It reminds me of the voice and sound in NEWS FROM HOME (Chantal Akerman, A+), and its unintelligibility reminds me of the unintelligibility of the texts in PERU TIME (2008, Chaloemkiat Saeyong, 18 min, A++++++++++).

4.The conflicts of the title. The Thai title of this film is VACATION IN SINGAPORE, JAVA, BALI, 11 OCT-31 JULY, 2199 A.D., but the film is like a documentary or a home video shot in Srichang Island in Thailand. The English title of this film is AFTERNOON LANDSCAPE, but the story in the texts happens at dawn.

5.It reminds me of many films I like about sea, such as

5.1 NO ONE AT THE SEA (2005, Tossapol Boonsinsukh, A+++++)
http://www.youtube.com/watch?v=8vB7yCQURj8

5.2 WAKE UP TIME (2009, Chaiwat Wiansantia, A+++++)
http://www.youtube.com/watch?v=uYlE9nS9smM

5.3 PSYCHOHYDROGRAPHY (2010, Peter Bo Rappmund, A+++++++++++++++)

5.4 SCAR (2010, Arthawut Boonyuang, A+++++)

5.5 DREAM OF THE DEATH (2009, Wiwat Lertwiwatwongsa, 25 min, A+)
http://www.youtube.com/watch?v=US6FhjD2gLg

PANYA RENU (2011, Bhin Banluerit, A+++++)

In a scene in PANYA RENU (2011, Bhin Banluerit, A+++++), there's a leech coming out of the penis of a character. I had never known that this thing could happen in real life, so I googled about it and found that this thing really happened in Thailand. Very scary.

http://tnews.teenee.com/crime/4017.html

LEASTWAYS (2009, Tritos Termarbsri, A+)

ฮามาก

http://www.youtube.com/watch?v=ae6tLQP7bl8

THE VISITORS (2011, Wasunan Hutawach, A+)

Films I saw in the Postcard Cinema project:

5.THE VISITORS (2011, Wasunan Hutawach, A+)

In the first scene of this film we see foreigners taking photos with a Thai palace guard. In the second scene we see a Thai woman taking photo with a wax figure of a footballer in red uniform. In the third scene we see some Thai women taking photo with a big rabbit doll wearing red shirt in front of Paragon department store.

What is the meaning of this film? I don't know. Are there any deep meanings hidden in it? I'm not sure. Is the third scene a staged scene or a real scene? I'm not sure. Anyway, I like this film very much as a lovely observation on some unimportant human behaviors.

I also learn from this film that foreigners also like to take photos of Thai palace guards. I have never known this before. I used to think that tourists only take photos of British palace guards. If I remember it correctly, two films about female teenagers have a scene of girls making fun of British palace guards. These two films are WINNING LONDON (2001, Craig Shapiro) and DEAR GALILEO (2009, Nithiwat Tharathorn, A).

Wasunan also directed SMALL WORLD (2008, 17 min, A+), DAW (2009, 7 min, A+), THIS WAY (2010, 5 min, A+), and LOVE ME LOVE MY DOG (2010, 8 min, A+).

L L P (2011, Wichanon Somumjarn, A++++++++++)

Films I saw in the Postcard Cinema project:

4.L L P (2011, Wichanon Somumjarn, A++++++++++)

The first scene of this film shows three men wearing Che Guevara's t-shirts playing football or takraw together. The second scene shows a glimpse of sunrise or something like that from the window of an airplane. The third scene shows the painting LIBERTY LEADING THE PEOPLE (1830) by Eugène Delacroix and ends with the light flickering on the top of a museum. I think the title of this film refers to the title of the painting.

I think this is one of the most optimistic films I have ever seen. It fits a pessimistic person like me. Liberty and Freedom. That's what I wish for. That's what I hope for. That's what I dream for. But after such cases as the banning of the film INSECTS IN THE BACKYARD (2010, Tanwarin Sukkhapisit, A+++++), I doubt if I will ever have liberty and freedom in this hopeless country in this lifetime.

FAKE OVER STAR'S (2011, Jarinya Promsema, A+/A)

http://www.youtube.com/watch?v=-ReBbHY0pdQ

ความเฮี้ยนของนางเอกหนังเรื่องนี้ทำให้นึกถึงตัวละครที่พบในหนังของ Paul Morrissey อย่างเช่น TRASH (1970), HEAT (1971), และ WOMEN IN REVOLT (1971)

อย่างไรก็ดี ความแตกต่างอันสำคัญระหว่าง FAKE OVER STAR'S กับหนังของ Paul Morrissey ก็คือ หนังของ Paul Morrissey มีพระเอกที่กล้าเล่นจริงเปลือยจริง เห็นกันกระจะๆตาจริงๆ อย่างเช่น Joe Dallesandro เพราะฉะนั้นขอแนะนำให้นักศึกษาที่ทำหนังเรื่องนี้พยายามแสวงหานักแสดงชายที่เข้าข่ายนี้มาเล่นในหนังเรื่องต่อๆไปนะจ๊ะ ผู้ชมจะคอยดูจ้ะ ส่วนตัวนางเอกนั้นสามารถเข้ากลุ่มกับค่ายดาราของแอนดี้ วอร์ฮอลได้เลย ฮ่าๆๆ